غزل شمارهٔ 2141

روی تو به پیش نظر آسایش جان است

آزادگی جان من، ار هست، همان است

باز آی که جانم به جمالت نگران است

باز آی که دل در غم هجرت به فغان است

خاصیت عشقت که برون از دو جهان است

آن است که هرچیز که گویند نه آن است

چون دلبر من سبز خط و پسته دهان است

دل بر خط حکمش چو قلم بسته میان است

طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است

آن را که سخن سبز کند خضر زمان است

درد تو به دلهای سبکروح گران است

تبخال بر آن لب گره رشته جان است

در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است

آوارگی تیر در آغوش کمان است

لعل تو ز روشن گهری جان جهان است

تبخال بر آن لعل، سراپرده جان است