باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها

غزل شمارهٔ 2آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا

غزل شمارهٔ 3نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جدا

غزل شمارهٔ 4جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدا

غزل شمارهٔ 5شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا

غزل شمارهٔ 6خط نمی‌سازد مرا زان لعل جان‌پرور جدا

غزل شمارهٔ 7با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

غزل شمارهٔ 8گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدا

غزل شمارهٔ 9می‌شوند از سردمهری دوستان از هم جدا

غزل شمارهٔ 10گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

غزل شمارهٔ 11می‌رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا

غزل شمارهٔ 12نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را

غزل شمارهٔ 13چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب را

غزل شمارهٔ 14می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب را

غزل شمارهٔ 15نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب را

غزل شمارهٔ 16غوطه در دریا دهد آتش‌عنانی آب را

غزل شمارهٔ 17بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب را

غزل شمارهٔ 18من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت را

غزل شمارهٔ 19تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست را

غزل شمارهٔ 20از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد ترا

غزل شمارهٔ 21یک نظر‌بازست نرگس چشمِ بیمارِ ترا

غزل شمارهٔ 22رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را

غزل شمارهٔ 23نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو را

غزل شمارهٔ 24سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را

غزل شمارهٔ 25نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو را

غزل شمارهٔ 26تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ ترا

غزل شمارهٔ 27می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ ترا

غزل شمارهٔ 28خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن ترا

غزل شمارهٔ 29خوابِ ناز از حسنِ روزافزون نشد سنگین ترا

غزل شمارهٔ 30جنّتِ در‌بسته سازد مُهرِ خاموشی ترا

غزل شمارهٔ 31نیست ممکن رام‌کردن چشمِ جادوی ترا

غزل شمارهٔ 32صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترا

غزل شمارهٔ 33گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی ترا

غزل شمارهٔ 34حسنِ بی‌پروا به فرمانِ هوس باشد چرا؟

غزل شمارهٔ 35جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟

غزل شمارهٔ 36چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟

غزل شمارهٔ 37غیر حق را می‌دهی ره در حریمِ دل چرا؟

غزل شمارهٔ 38در هوای کامِ دنیا می‌فشانی جان چرا؟

غزل شمارهٔ 39در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟

غزل شمارهٔ 40آهِ عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟

غزل شمارهٔ 41نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلتیدن چرا؟

غزل شمارهٔ 42مد احسان است بسم الله دیوان صبح را

غزل شمارهٔ 43گریهٔ مستانه می‌سازم شرابِ تلخ را

غزل شمارهٔ 44غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را

غزل شمارهٔ 45ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد را

غزل شمارهٔ 46ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد را

غزل شمارهٔ 47می‌گدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد را

غزل شمارهٔ 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را

غزل شمارهٔ 49چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود را

غزل شمارهٔ 50دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟