باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6953خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داری

غزل شمارهٔ 6954با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟

غزل شمارهٔ 6955زنهار دل خویش به عالم نگذاری

غزل شمارهٔ 6956ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگی

غزل شمارهٔ 6957حیف است درین فصل دماغی نرسانی

غزل شمارهٔ 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانی

غزل شمارهٔ 6959ای جاده سودای تو هر رشته آهی

غزل شمارهٔ 6960در سینه عشاقی و از سینه جدایی

غزل شمارهٔ 6961با زلف تو دم می زند از نافه گشایی

غزل شمارهٔ 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

غزل شمارهٔ 6963خرابم کرده چشم نیم مستی

غزل شمارهٔ 6964زمین از ترکتاز او غباری

غزل شمارهٔ 6965هوا را گر به فرمان کرده باشی

غزل شمارهٔ 6966به روی گرم اگر تابنده باشی

غزل شمارهٔ 6967اگر دل از علایق کنده باشی

غزل شمارهٔ 6968اگر بی پرده خود را دیده باشی

غزل شمارهٔ 6969تجلی سنگ را نومید نگذاشت

غزل شمارهٔ 6970تو دست افشانی جان را چه دانی؟

غزل شمارهٔ 6971مکن ای بی وفا ناآشنایی

غزل شمارهٔ 6972گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی

غزل شمارهٔ 6973تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟

غزل شمارهٔ 6974افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی

غزل شمارهٔ 6975اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی

غزل شمارهٔ 6976از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانی

غزل شمارهٔ 6977آن را که نیست قسمت از روزی خدایی

غزل شمارهٔ 6978یا غمم را شمار بایستی

غزل شمارهٔ 6979تلخ منشین شراب اگر داری

غزل شمارهٔ 6980دلفروزست جام خاموشی

غزل شمارهٔ 6981نمی آید از من دگر بردباری

غزل شمارهٔ 6982ورق تا نگردانده باد خزانی

غزل شمارهٔ 6983منزه ز لاف است حیران معنی

غزل شمارهٔ 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟

غزل شمارهٔ 6985هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری

غزل شمارهٔ 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروری

غزل شمارهٔ 6987خاک سیه روز را شمع شبستان تویی

غزل شمارهٔ 6988حرف آن لب در میان افکنده‌ای

غزل شمارهٔ 6989کشتی تن را شکستم یللی

غزل شمارهٔ 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابی

غزل شمارهٔ 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داری

غزل شمارهٔ 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ای

غزل شمارهٔ 6993با دختر رز دگر نشستی

غزل شمارهٔ 6994رویی به طراوت قمر داری

غزل شمارهٔ 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خدایی