غزل شمارهٔ 6981

مرا بر دل است از تو چون کوه باری

وز آن کوه چشمم بود چشمه ساری

چه نیکو سخن گفت یاری به یاری

که تا کی کشم از خُسُر ذل و خواری

چو عشقش برآرد سر از بی‌قراری

تو را کی گذارد که سر را بخاری

گهی پرده‌سوزی، گهی پرده‌داری

تو سر خزانی، تو جان بهاری

خوشا روزگاری خوشا نوبهاری

نجوم پرن رست از مرغزاری