شمارهٔ 162

مرا بر دل است از تو چون کوه باری

وز آن کوه چشمم بود چشمه ساری

چو عشقش برآرد سر از بی‌قراری

تو را کی گذارد که سر را بخاری

گهی پرده‌سوزی، گهی پرده‌داری

تو سر خزانی، تو جان بهاری

نمی آید از من دگر بردباری

دو دست من و دامن بی قراری

خوشا روزگاری خوشا نوبهاری

نجوم پرن رست از مرغزاری