باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

غزل شمارهٔ 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

غزل شمارهٔ 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

غزل شمارهٔ 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

غزل شمارهٔ 135عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

غزل شمارهٔ 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

غزل شمارهٔ 140بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

غزل شمارهٔ 145صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا