باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 51نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را

غزل شمارهٔ 52از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را

غزل شمارهٔ 53نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید را

غزل شمارهٔ 54تنگدستی راست سازد نفسِ کج‌رفتار را

غزل شمارهٔ 55کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار را

غزل شمارهٔ 56آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار را

غزل شمارهٔ 57کم نسازد جامِ می زنگِ دلِ افگار را

غزل شمارهٔ 58نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار را

غزل شمارهٔ 59داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر را

غزل شمارهٔ 60عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را

غزل شمارهٔ 61نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را

غزل شمارهٔ 62خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 64سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را

غزل شمارهٔ 65سر به گردون می‌دهم این آهِ پُر تأثیر را

غزل شمارهٔ 66وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را

غزل شمارهٔ 67مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را

غزل شمارهٔ 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر را

غزل شمارهٔ 69چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر را

غزل شمارهٔ 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز را

غزل شمارهٔ 71از فغان شد سر‌گرانی بیش آن طناز را

غزل شمارهٔ 72هر خسی قیمت نداند نالهٔ شبخیز را

غزل شمارهٔ 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس را

غزل شمارهٔ 74نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس را

غزل شمارهٔ 75ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را

غزل شمارهٔ 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را

غزل شمارهٔ 77پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را

غزل شمارهٔ 78بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را

غزل شمارهٔ 79چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟

غزل شمارهٔ 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را

غزل شمارهٔ 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

غزل شمارهٔ 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را

غزل شمارهٔ 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را

غزل شمارهٔ 84تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

غزل شمارهٔ 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را

غزل شمارهٔ 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

غزل شمارهٔ 87غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را

غزل شمارهٔ 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را

غزل شمارهٔ 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را

غزل شمارهٔ 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را

غزل شمارهٔ 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را

غزل شمارهٔ 92کِی نیامِ پوچ می‌سازد به تمکین تیغ را؟

غزل شمارهٔ 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق را

غزل شمارهٔ 94از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را

غزل شمارهٔ 95ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را

غزل شمارهٔ 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را

غزل شمارهٔ 97مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را

غزل شمارهٔ 100با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را