باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا

غزل شمارهٔ 152داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 155می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

غزل شمارهٔ 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

غزل شمارهٔ 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

غزل شمارهٔ 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

غزل شمارهٔ 171یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

غزل شمارهٔ 172ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

غزل شمارهٔ 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

غزل شمارهٔ 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

غزل شمارهٔ 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

غزل شمارهٔ 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

غزل شمارهٔ 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

غزل شمارهٔ 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

غزل شمارهٔ 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

غزل شمارهٔ 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

غزل شمارهٔ 181باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا

غزل شمارهٔ 182جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا

غزل شمارهٔ 183تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا

غزل شمارهٔ 184نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا

غزل شمارهٔ 185خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

غزل شمارهٔ 186چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

غزل شمارهٔ 187در دل هر قطره آماده است دریایی مرا

غزل شمارهٔ 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

غزل شمارهٔ 189گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

غزل شمارهٔ 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو را

غزل شمارهٔ 191دردمندی سر به گردون می رساند آه را

غزل شمارهٔ 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را

غزل شمارهٔ 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

غزل شمارهٔ 194کاسه زانوست جام جم دل آگاه را

غزل شمارهٔ 195دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را

غزل شمارهٔ 196نیست پروای فنای خود دل وارسته را

غزل شمارهٔ 197گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را

غزل شمارهٔ 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را

غزل شمارهٔ 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را

غزل شمارهٔ 200جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را