باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 201نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را

غزل شمارهٔ 202دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را

غزل شمارهٔ 203عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده را

غزل شمارهٔ 204پوست زندان است بر تن زاهد افسرده را

غزل شمارهٔ 205می کنم از سینه بیرون این دل افسرده را

غزل شمارهٔ 206دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده را

غزل شمارهٔ 207می کند پامال، تن آخر دل آسوده را

غزل شمارهٔ 208کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را

غزل شمارهٔ 209از غبار خط فزون شد روشنایی دیده را

غزل شمارهٔ 210از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده را

غزل شمارهٔ 211از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره را

غزل شمارهٔ 212در شکایت ریختی دندان نعمت خواره را

غزل شمارهٔ 213می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را

غزل شمارهٔ 214می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را

غزل شمارهٔ 215طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه را

غزل شمارهٔ 216چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟

غزل شمارهٔ 217نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه را

غزل شمارهٔ 218هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه را

غزل شمارهٔ 219دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله را

غزل شمارهٔ 220سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله را

غزل شمارهٔ 221نیست در طالع قدوم میهمان این خانه را

غزل شمارهٔ 222می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه را

غزل شمارهٔ 223سنگ طفلان مومیایی شد دل دیوانه را

غزل شمارهٔ 224از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟

غزل شمارهٔ 225کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه را

غزل شمارهٔ 226بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه را

غزل شمارهٔ 227از سر و سامان چه می پرسی من دیوانه را؟

غزل شمارهٔ 228شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه را

غزل شمارهٔ 229کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه را

غزل شمارهٔ 230از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه را

غزل شمارهٔ 231آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را

غزل شمارهٔ 232صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را

غزل شمارهٔ 233هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را

غزل شمارهٔ 234از غباری خانه گردد بی صفا آیینه را

غزل شمارهٔ 235چهره ات خورشید سیما می کند آیینه را

غزل شمارهٔ 236چهره ات بال سمندر می کند آیینه را

غزل شمارهٔ 237چهره ات گل در گریبان می کند آیینه را

غزل شمارهٔ 238یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه را

غزل شمارهٔ 239شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه را

غزل شمارهٔ 240گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه را

غزل شمارهٔ 241از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما

غزل شمارهٔ 242چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما

غزل شمارهٔ 243داغ برگ عیش گردد در دل ناشاد ما

غزل شمارهٔ 244از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما

غزل شمارهٔ 245صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ما

غزل شمارهٔ 246در گذر ای آسمان از وادی آزار ما

غزل شمارهٔ 247از ته دل نیست در میخانه استغفار ما

غزل شمارهٔ 248از ملامتگر نیندیشد دل افگار ما

غزل شمارهٔ 249می نماید پایکوبان دار را منصور ما

غزل شمارهٔ 250حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ما