باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 251تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر ما

غزل شمارهٔ 252در نظر واکردنی گردید طی پرواز ما

غزل شمارهٔ 253پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ما

غزل شمارهٔ 254گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما

غزل شمارهٔ 255تا خرام قامت او برد از سر هوش ما

غزل شمارهٔ 256شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ما

غزل شمارهٔ 257آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما

غزل شمارهٔ 258قرعه و تسبیح را محرم نداند حال ما

غزل شمارهٔ 259از نصیحت خامتر گردد دل خودکام ما

غزل شمارهٔ 260مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟

غزل شمارهٔ 261چون حباب از یکدلان باده نابیم ما

غزل شمارهٔ 262با طلب مطلوب را همخانه می یابیم ما

غزل شمارهٔ 263راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ما

غزل شمارهٔ 264نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ما

غزل شمارهٔ 265یاد ایامی که با هم آشنا بودیم ما

غزل شمارهٔ 266ناامیدی بر دهد اشکی که می‌باریم ما

غزل شمارهٔ 267با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما

غزل شمارهٔ 268در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ما

غزل شمارهٔ 269دیده سیر و دل بی مدعا داریم ما

غزل شمارهٔ 270از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟

غزل شمارهٔ 271شیوه های چشم او را در نظر داریم ما

غزل شمارهٔ 272از حیات بی وفا یاری طمع داریم ما

غزل شمارهٔ 273یاد رخسار ترا در دل نهان داریم ما

غزل شمارهٔ 274پیش آن آیینه رو راه سخن داریم ما

غزل شمارهٔ 275گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانه‌ای

غزل شمارهٔ 276از تحمل خصم را هموار می سازیم ما

غزل شمارهٔ 277اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم ما

غزل شمارهٔ 278خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ما

غزل شمارهٔ 279گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما

غزل شمارهٔ 280چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما

غزل شمارهٔ 281جان به لب داریم و همچون صبح خندانیم ما

غزل شمارهٔ 282بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ما

غزل شمارهٔ 283آسمان را خانه زنبور می دانیم ما

غزل شمارهٔ 284خون دل را باده گلفام می دانیم ما

غزل شمارهٔ 285گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ما

غزل شمارهٔ 286نور معنی در جبین تاک می بینیم ما

غزل شمارهٔ 287زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم ما

غزل شمارهٔ 288صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما

غزل شمارهٔ 289تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما

غزل شمارهٔ 290فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما

غزل شمارهٔ 291سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما

غزل شمارهٔ 292خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما

غزل شمارهٔ 293دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما

غزل شمارهٔ 294نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما

غزل شمارهٔ 295درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما

غزل شمارهٔ 296راز دل را می توان دریافت از سیمای ما

غزل شمارهٔ 297می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ما

غزل شمارهٔ 298زخم پنهانم اگر بیرون دهد خوناب‌ها

غزل شمارهٔ 299ای دل بیدار را از چشم مستت خواب‌ها

غزل شمارهٔ 300ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارها