باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 301ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها

غزل شمارهٔ 302ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها

غزل شمارهٔ 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌ها

غزل شمارهٔ 304تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌ها

غزل شمارهٔ 305پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌ها

غزل شمارهٔ 306ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌ها

غزل شمارهٔ 307سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌ها

غزل شمارهٔ 308متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا

غزل شمارهٔ 309در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا

غزل شمارهٔ 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

غزل شمارهٔ 313نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

غزل شمارهٔ 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 341ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

غزل شمارهٔ 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

غزل شمارهٔ 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

غزل شمارهٔ 344ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

غزل شمارهٔ 345دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را

غزل شمارهٔ 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را

غزل شمارهٔ 347سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را

غزل شمارهٔ 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

غزل شمارهٔ 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

غزل شمارهٔ 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟