غزل شمارهٔ 251
Toggle stanza 1تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر ما
11
تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر ما
لنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما
22
خانه ما در ره سیلاب اشک افتاده است
حیف از اوقاتی که گردد صرف در تعمیر ما
33
راه زلف او به طی کردن نمی آید به سر
ورنه کوتاهی ندارد طره شبگیر ما
44
آب می گردیم اگر بر روی ما آری گناه
بگذر ای پیر مغان دانسته از تقصیر ما
55
خاک راه انگار و درد جرعه ای بر ما بریز
گرد خجلت را بشو از چهره تقصیر ما
66
همچو زخم تازه خون گردد روان از جوی شیر
بیستون را بر کمر آید اگر شمشیر ما
77
بس که صائب شد خطا از صید و بر خارا نشست
خنده دندان نما زد اره بر شمشیر ما
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
رنگ شوخی نیست درطبع ادب تخمیر ما
حلقه میسازد صدا را نسبت زنجیر ما
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 197
نغمه رنگ افتاده نقش بینشان تأثیر ما
مطربی کوکز سر ناخنکشد تصویر ما
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 198
ما مرید راه عشقیم و جوانان پیر ما
التفات خاطر پیران بود تدبیر ما
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 35
دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما
چیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟
حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 10
حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ما
گردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 250