غزل شمارهٔ 105

حسنی است بر رخش رقم مشک ناب را

نظاره کن غبار خط آفتاب را

فال حباب زن‌، بشمر موج آب را

چشمی به صفر گیر و نظر کن حساب را

گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را

برقع فروهلد به جمال آفتاب را

می می کند خیال تنک ظرف آب را

ویرانه سیل می شمرد ماهتاب را

روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را

در هم شکست کوکبه ماهتاب را

هر کس نکرده در گرو می کتاب را

نگرفته است از گل کاغذ گلاب را

می سوزد آرزو دل پراضطراب را

بر سیخ می کشد رگ خامی کباب را

سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را

دانم که در میان نپسندد حجاب را

دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

مشکن به ناز، سلسلهٔ مشک ناب را