غزلیات

غزل شمارهٔ 351نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

7 اشعار

غزل شمارهٔ 352به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 352

7 اشعار

غزل شمارهٔ 353بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 353

9 اشعار

غزل شمارهٔ 354چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 354

7 اشعار

غزل شمارهٔ 355تا کی از گریه پا به گل باشم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 355

7 اشعار

غزل شمارهٔ 356خوشا وقتی که از خود رسته باشیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 356

7 اشعار

غزل شمارهٔ 357ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 357

7 اشعار

غزل شمارهٔ 358ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 358

7 اشعار

غزل شمارهٔ 359زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 359

7 اشعار

غزل شمارهٔ 360برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 360

7 اشعار

غزل شمارهٔ 361هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 361

7 اشعار

غزل شمارهٔ 362برون خرام که تا در ره تو خاک شوم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 362

7 اشعار

غزل شمارهٔ 363کردی ز راندگان در خود شماره ام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 363

7 اشعار

غزل شمارهٔ 364خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 364

7 اشعار

غزل شمارهٔ 365از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 365

7 اشعار

غزل شمارهٔ 366گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 366

7 اشعار

غزل شمارهٔ 367ای روشن از فروغ رخت خانه دلم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 367

7 اشعار

غزل شمارهٔ 368من بسی خوبان عالم دیده ام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 368

7 اشعار

غزل شمارهٔ 369روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 369

7 اشعار

غزل شمارهٔ 370گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 370

9 اشعار

غزل شمارهٔ 371چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 371

7 اشعار

غزل شمارهٔ 372عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 372

7 اشعار

غزل شمارهٔ 373شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 373

9 اشعار

غزل شمارهٔ 374ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 374

7 اشعار

غزل شمارهٔ 375مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 375

7 اشعار

غزل شمارهٔ 376چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 376

7 اشعار

غزل شمارهٔ 377شب نیست که از شوق رخت زار نمیرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 377

7 اشعار

غزل شمارهٔ 378آن عید جان کجاست که قربان او شویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 378

7 اشعار

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

9 اشعار

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

7 اشعار

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 381

7 اشعار

غزل شمارهٔ 382رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 382

7 اشعار

غزل شمارهٔ 383ای رخ تو جنت اهل یقین

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 383

7 اشعار

غزل شمارهٔ 384خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 384

12 اشعار

غزل شمارهٔ 385ساقی برآمد ابر بهاران

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 385

7 اشعار

غزل شمارهٔ 386ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 386

7 اشعار

غزل شمارهٔ 387عنایتی نکند یار نازنین با من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 387

7 اشعار

غزل شمارهٔ 388بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 388

7 اشعار

غزل شمارهٔ 389دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 389

7 اشعار

غزل شمارهٔ 390ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 390

7 اشعار

غزل شمارهٔ 391گر یار ما را پروای یاران

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 391

7 اشعار

غزل شمارهٔ 392درین راهم گشادی نیست چندان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 392

8 اشعار

غزل شمارهٔ 393امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 393

9 اشعار

غزل شمارهٔ 394گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 394

9 اشعار

غزل شمارهٔ 395زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 395

7 اشعار

غزل شمارهٔ 396مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 396

7 اشعار

غزل شمارهٔ 397چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 397

7 اشعار

غزل شمارهٔ 398آن نازنین جوان را میل شکار جان بین

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 398

7 اشعار

غزل شمارهٔ 399بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 399

7 اشعار

غزل شمارهٔ 400بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 400

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 351–نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

غزل شمارهٔ 352–به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

غزل شمارهٔ 353–بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم

غزل شمارهٔ 354–چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

غزل شمارهٔ 355–تا کی از گریه پا به گل باشم

غزل شمارهٔ 356–خوشا وقتی که از خود رسته باشیم

غزل شمارهٔ 357–ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم

غزل شمارهٔ 358–ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم

غزل شمارهٔ 359–زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم

غزل شمارهٔ 360–برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم

غزل شمارهٔ 361–هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362–برون خرام که تا در ره تو خاک شوم

غزل شمارهٔ 363–کردی ز راندگان در خود شماره ام

غزل شمارهٔ 364–خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم

غزل شمارهٔ 365–از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366–گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 367–ای روشن از فروغ رخت خانه دلم

غزل شمارهٔ 368–من بسی خوبان عالم دیده ام

غزل شمارهٔ 369–روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370–گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 371–چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم

غزل شمارهٔ 372–عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 373–شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 374–ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم

غزل شمارهٔ 375–مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم

غزل شمارهٔ 376–چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم

غزل شمارهٔ 377–شب نیست که از شوق رخت زار نمیرم

غزل شمارهٔ 378–آن عید جان کجاست که قربان او شویم

غزل شمارهٔ 379–عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380–نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 381–جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 382–رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

غزل شمارهٔ 383–ای رخ تو جنت اهل یقین

غزل شمارهٔ 384–خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

غزل شمارهٔ 385–ساقی برآمد ابر بهاران

غزل شمارهٔ 386–ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

غزل شمارهٔ 387–عنایتی نکند یار نازنین با من

غزل شمارهٔ 388–بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

غزل شمارهٔ 389–دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

غزل شمارهٔ 390–ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

غزل شمارهٔ 391–گر یار ما را پروای یاران

غزل شمارهٔ 392–درین راهم گشادی نیست چندان

غزل شمارهٔ 393–امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 394–گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان

غزل شمارهٔ 395–زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 396–مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این

غزل شمارهٔ 397–چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 398–آن نازنین جوان را میل شکار جان بین

غزل شمارهٔ 399–بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من

غزل شمارهٔ 400–بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351–نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

غزل شمارهٔ 352–به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

غزل شمارهٔ 353–بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم

غزل شمارهٔ 354–چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

غزل شمارهٔ 355–تا کی از گریه پا به گل باشم

غزل شمارهٔ 356–خوشا وقتی که از خود رسته باشیم

غزل شمارهٔ 357–ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم

غزل شمارهٔ 358–ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم

غزل شمارهٔ 359–زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم

غزل شمارهٔ 360–برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم

غزل شمارهٔ 361–هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362–برون خرام که تا در ره تو خاک شوم

غزل شمارهٔ 363–کردی ز راندگان در خود شماره ام

غزل شمارهٔ 364–خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم

غزل شمارهٔ 365–از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366–گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 367–ای روشن از فروغ رخت خانه دلم

غزل شمارهٔ 368–من بسی خوبان عالم دیده ام

غزل شمارهٔ 369–روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370–گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 371–چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم

غزل شمارهٔ 372–عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 373–شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 374–ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم

غزل شمارهٔ 375–مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم

غزل شمارهٔ 376–چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم

غزل شمارهٔ 351نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

غزل شمارهٔ 352به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

غزل شمارهٔ 353بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم

غزل شمارهٔ 354چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

غزل شمارهٔ 355تا کی از گریه پا به گل باشم

غزل شمارهٔ 356خوشا وقتی که از خود رسته باشیم

غزل شمارهٔ 357ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم

غزل شمارهٔ 358ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم

غزل شمارهٔ 359زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم

غزل شمارهٔ 360برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم

غزل شمارهٔ 361هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362برون خرام که تا در ره تو خاک شوم

غزل شمارهٔ 363کردی ز راندگان در خود شماره ام

غزل شمارهٔ 364خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم

غزل شمارهٔ 365از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 367ای روشن از فروغ رخت خانه دلم

غزل شمارهٔ 368من بسی خوبان عالم دیده ام

غزل شمارهٔ 369روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 371چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم

غزل شمارهٔ 372عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 373شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 374ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم

غزل شمارهٔ 375مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم

غزل شمارهٔ 376چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم

غزل شمارهٔ 377شب نیست که از شوق رخت زار نمیرم

غزل شمارهٔ 378آن عید جان کجاست که قربان او شویم

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 382رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

غزل شمارهٔ 383ای رخ تو جنت اهل یقین

غزل شمارهٔ 384خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

غزل شمارهٔ 385ساقی برآمد ابر بهاران

غزل شمارهٔ 386ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

غزل شمارهٔ 387عنایتی نکند یار نازنین با من

غزل شمارهٔ 388بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

غزل شمارهٔ 389دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

غزل شمارهٔ 390ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

غزل شمارهٔ 391گر یار ما را پروای یاران

غزل شمارهٔ 392درین راهم گشادی نیست چندان

غزل شمارهٔ 393امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 394گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان

غزل شمارهٔ 395زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 396مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این

غزل شمارهٔ 397چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 398آن نازنین جوان را میل شکار جان بین

غزل شمارهٔ 399بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من

غزل شمارهٔ 400بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من

غزل شمارهٔ 351نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

غزل شمارهٔ 352به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

غزل شمارهٔ 353بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم

غزل شمارهٔ 354چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

غزل شمارهٔ 355تا کی از گریه پا به گل باشم

غزل شمارهٔ 356خوشا وقتی که از خود رسته باشیم

غزل شمارهٔ 357ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم

غزل شمارهٔ 358ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم

غزل شمارهٔ 359زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم

غزل شمارهٔ 360برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم

غزل شمارهٔ 361هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362برون خرام که تا در ره تو خاک شوم

غزل شمارهٔ 363کردی ز راندگان در خود شماره ام

غزل شمارهٔ 364خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم

غزل شمارهٔ 365از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 367ای روشن از فروغ رخت خانه دلم

غزل شمارهٔ 368من بسی خوبان عالم دیده ام

غزل شمارهٔ 369روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 371چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم

غزل شمارهٔ 372عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 373شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 374ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم

غزل شمارهٔ 375مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم

غزل شمارهٔ 376چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم

غزل شمارهٔ 377شب نیست که از شوق رخت زار نمیرم

غزل شمارهٔ 378آن عید جان کجاست که قربان او شویم

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان