صنفِ غزل میں نظیری نیشابوری کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 301نشست اختر پروین ز پرنیان برخیز

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 301

9 اشعار

غزل شمارهٔ 302از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 302

10 اشعار

غزل شمارهٔ 303مرد بی حوصله مردانه نگردد هرگز

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

9 اشعار

غزل شمارهٔ 304گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

12 اشعار

غزل شمارهٔ 305سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

8 اشعار

غزل شمارهٔ 306ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

9 اشعار

غزل شمارهٔ 307کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

9 اشعار

غزل شمارهٔ 308گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

9 اشعار

غزل شمارهٔ 309اکسیر حسن در نظر پارسا شناس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

9 اشعار

غزل شمارهٔ 310شورش عشق از دل شیدا مپرس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

9 اشعار

غزل شمارهٔ 311فصلی چنین گذشت و سحابی ندید کس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

9 اشعار

غزل شمارهٔ 312به امید توام خرسند ازین پس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

9 اشعار

غزل شمارهٔ 313از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

8 اشعار

غزل شمارهٔ 314ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

9 اشعار

غزل شمارهٔ 315بگو به دیر خرابات السلام و مترس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

12 اشعار

غزل شمارهٔ 316خسته را فاتحه‌ای از لب خندان تو بس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

9 اشعار

غزل شمارهٔ 317ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

7 اشعار

غزل شمارهٔ 318صبح شد راه شهر و برزن پرس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

10 اشعار

غزل شمارهٔ 319دست کسی نبسته و افسون نکرده کس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

8 اشعار

غزل شمارهٔ 320با حکمت ایستاده‌ام اینم پناه بس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

11 اشعار

غزل شمارهٔ 321تو عیش و ناز مرا از امیدواری پرس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

9 اشعار

غزل شمارهٔ 322تو کودکی به بزرگان زبان درازی بس

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

11 اشعار

غزل شمارهٔ 323به اختیار تو در باختم ارادت خویش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

9 اشعار

غزل شمارهٔ 324دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

9 اشعار

غزل شمارهٔ 325یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

11 اشعار

غزل شمارهٔ 326در بغل مصحف و سجاده تقوا بر دوش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

15 اشعار

غزل شمارهٔ 327از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

11 اشعار

غزل شمارهٔ 328بزم خالی می شود مطرب خموش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

11 اشعار

غزل شمارهٔ 329داشتم از درد جدایی خروش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

9 اشعار

غزل شمارهٔ 330غیرتم بانگ زد که: دور او باش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

12 اشعار

غزل شمارهٔ 331حیاتی در گذر دارم چه پرسی بود و نابودش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

9 اشعار

غزل شمارهٔ 332از فراق یار ناخشنود خویش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

9 اشعار

غزل شمارهٔ 333هرجا که بود روز خوش و روزگار خوش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

12 اشعار

غزل شمارهٔ 334ساقی بیار جام می خوشگوار پیش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

11 اشعار

غزل شمارهٔ 335گر جهان کشته بیداد شود برگذرش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

12 اشعار

غزل شمارهٔ 336آن که غایب از نظر گردید درمی‌یابمش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

8 اشعار

غزل شمارهٔ 337خرامان آمد از می در سر آتش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

11 اشعار

غزل شمارهٔ 338به سینه گریه گره شد نقاب برتر کش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

8 اشعار

غزل شمارهٔ 339بر کس نمانده سنگم زد و چشم شوخ و شنگش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

9 اشعار

غزل شمارهٔ 340شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

6 اشعار

غزل شمارهٔ 341بلاست خط نگارین و زلف خود به خمش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

9 اشعار

غزل شمارهٔ 342هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

9 اشعار

غزل شمارهٔ 343یا در درون قبه این آسمان مباش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

9 اشعار

غزل شمارهٔ 344کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

10 اشعار

غزل شمارهٔ 345بزم می‌سازیم سامان گر نباشد گو مباش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

9 اشعار

غزل شمارهٔ 346از نقل و باده گوشه دل گشته روشنش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

7 اشعار

غزل شمارهٔ 347مطرب به گوشم زد نوا از گریه محزون کردمش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

9 اشعار

غزل شمارهٔ 348بر غمزده ای خنده زدم گفت حزین باش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

11 اشعار

غزل شمارهٔ 349بی تو نه با غم خوش و نی خانه خوش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

11 اشعار

غزل شمارهٔ 350رمید طایر جانم ز آشیانه خویش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

11 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–نشست اختر پروین ز پرنیان برخیز

غزل شمارهٔ 302–از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز

غزل شمارهٔ 303–مرد بی حوصله مردانه نگردد هرگز

غزل شمارهٔ 304–گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

غزل شمارهٔ 305–سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

غزل شمارهٔ 306–ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

غزل شمارهٔ 307–کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

غزل شمارهٔ 308–گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

غزل شمارهٔ 309–اکسیر حسن در نظر پارسا شناس

غزل شمارهٔ 310–شورش عشق از دل شیدا مپرس

غزل شمارهٔ 311–فصلی چنین گذشت و سحابی ندید کس

غزل شمارهٔ 312–به امید توام خرسند ازین پس

غزل شمارهٔ 313–از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

غزل شمارهٔ 314–ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

غزل شمارهٔ 315–بگو به دیر خرابات السلام و مترس

غزل شمارهٔ 316–خسته را فاتحه‌ای از لب خندان تو بس

غزل شمارهٔ 317–ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

غزل شمارهٔ 318–صبح شد راه شهر و برزن پرس

غزل شمارهٔ 319–دست کسی نبسته و افسون نکرده کس

غزل شمارهٔ 320–با حکمت ایستاده‌ام اینم پناه بس

غزل شمارهٔ 321–تو عیش و ناز مرا از امیدواری پرس

غزل شمارهٔ 322–تو کودکی به بزرگان زبان درازی بس

غزل شمارهٔ 323–به اختیار تو در باختم ارادت خویش

غزل شمارهٔ 324–دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش

غزل شمارهٔ 325–یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

غزل شمارهٔ 326–در بغل مصحف و سجاده تقوا بر دوش

غزل شمارهٔ 327–از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

غزل شمارهٔ 328–بزم خالی می شود مطرب خموش

غزل شمارهٔ 329–داشتم از درد جدایی خروش

غزل شمارهٔ 330–غیرتم بانگ زد که: دور او باش

غزل شمارهٔ 331–حیاتی در گذر دارم چه پرسی بود و نابودش

غزل شمارهٔ 332–از فراق یار ناخشنود خویش

غزل شمارهٔ 333–هرجا که بود روز خوش و روزگار خوش

غزل شمارهٔ 334–ساقی بیار جام می خوشگوار پیش

غزل شمارهٔ 335–گر جهان کشته بیداد شود برگذرش

غزل شمارهٔ 336–آن که غایب از نظر گردید درمی‌یابمش

غزل شمارهٔ 337–خرامان آمد از می در سر آتش

غزل شمارهٔ 338–به سینه گریه گره شد نقاب برتر کش

غزل شمارهٔ 339–بر کس نمانده سنگم زد و چشم شوخ و شنگش

غزل شمارهٔ 340–شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

غزل شمارهٔ 341–بلاست خط نگارین و زلف خود به خمش

غزل شمارهٔ 342–هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش

غزل شمارهٔ 343–یا در درون قبه این آسمان مباش

غزل شمارهٔ 344–کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدش

غزل شمارهٔ 345–بزم می‌سازیم سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 346–از نقل و باده گوشه دل گشته روشنش

غزل شمارهٔ 347–مطرب به گوشم زد نوا از گریه محزون کردمش

غزل شمارهٔ 348–بر غمزده ای خنده زدم گفت حزین باش

غزل شمارهٔ 349–بی تو نه با غم خوش و نی خانه خوش

غزل شمارهٔ 350–رمید طایر جانم ز آشیانه خویش

صنفِ غزل میں نظیری نیشابوری کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–نشست اختر پروین ز پرنیان برخیز

غزل شمارهٔ 302–از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز

غزل شمارهٔ 303–مرد بی حوصله مردانه نگردد هرگز

غزل شمارهٔ 304–گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

غزل شمارهٔ 305–سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

غزل شمارهٔ 306–ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

غزل شمارهٔ 307–کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

غزل شمارهٔ 308–گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

غزل شمارهٔ 309–اکسیر حسن در نظر پارسا شناس

غزل شمارهٔ 310–شورش عشق از دل شیدا مپرس

غزل شمارهٔ 311–فصلی چنین گذشت و سحابی ندید کس

غزل شمارهٔ 312–به امید توام خرسند ازین پس

غزل شمارهٔ 313–از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

غزل شمارهٔ 314–ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

غزل شمارهٔ 315–بگو به دیر خرابات السلام و مترس

غزل شمارهٔ 316–خسته را فاتحه‌ای از لب خندان تو بس

غزل شمارهٔ 317–ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

غزل شمارهٔ 318–صبح شد راه شهر و برزن پرس

غزل شمارهٔ 319–دست کسی نبسته و افسون نکرده کس

غزل شمارهٔ 320–با حکمت ایستاده‌ام اینم پناه بس

غزل شمارهٔ 321–تو عیش و ناز مرا از امیدواری پرس

غزل شمارهٔ 322–تو کودکی به بزرگان زبان درازی بس

غزل شمارهٔ 323–به اختیار تو در باختم ارادت خویش

غزل شمارهٔ 324–دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش

غزل شمارهٔ 325–یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

غزل شمارهٔ 326–در بغل مصحف و سجاده تقوا بر دوش

غزل شمارهٔ 301نشست اختر پروین ز پرنیان برخیز

غزل شمارهٔ 302از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز

غزل شمارهٔ 303مرد بی حوصله مردانه نگردد هرگز

غزل شمارهٔ 304گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

غزل شمارهٔ 305سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

غزل شمارهٔ 306ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

غزل شمارهٔ 307کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

غزل شمارهٔ 308گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

غزل شمارهٔ 309اکسیر حسن در نظر پارسا شناس

غزل شمارهٔ 310شورش عشق از دل شیدا مپرس

غزل شمارهٔ 311فصلی چنین گذشت و سحابی ندید کس

غزل شمارهٔ 312به امید توام خرسند ازین پس

غزل شمارهٔ 313از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

غزل شمارهٔ 314ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

غزل شمارهٔ 315بگو به دیر خرابات السلام و مترس

غزل شمارهٔ 316خسته را فاتحه‌ای از لب خندان تو بس

غزل شمارهٔ 317ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

غزل شمارهٔ 318صبح شد راه شهر و برزن پرس

غزل شمارهٔ 319دست کسی نبسته و افسون نکرده کس

غزل شمارهٔ 320با حکمت ایستاده‌ام اینم پناه بس

غزل شمارهٔ 321تو عیش و ناز مرا از امیدواری پرس

غزل شمارهٔ 322تو کودکی به بزرگان زبان درازی بس

غزل شمارهٔ 323به اختیار تو در باختم ارادت خویش

غزل شمارهٔ 324دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش

غزل شمارهٔ 325یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

غزل شمارهٔ 326در بغل مصحف و سجاده تقوا بر دوش

غزل شمارهٔ 327از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

غزل شمارهٔ 328بزم خالی می شود مطرب خموش

غزل شمارهٔ 329داشتم از درد جدایی خروش

غزل شمارهٔ 330غیرتم بانگ زد که: دور او باش

غزل شمارهٔ 331حیاتی در گذر دارم چه پرسی بود و نابودش

غزل شمارهٔ 332از فراق یار ناخشنود خویش

غزل شمارهٔ 333هرجا که بود روز خوش و روزگار خوش

غزل شمارهٔ 334ساقی بیار جام می خوشگوار پیش

غزل شمارهٔ 335گر جهان کشته بیداد شود برگذرش

غزل شمارهٔ 336آن که غایب از نظر گردید درمی‌یابمش

غزل شمارهٔ 337خرامان آمد از می در سر آتش

غزل شمارهٔ 338به سینه گریه گره شد نقاب برتر کش

غزل شمارهٔ 339بر کس نمانده سنگم زد و چشم شوخ و شنگش

غزل شمارهٔ 340شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

غزل شمارهٔ 341بلاست خط نگارین و زلف خود به خمش

غزل شمارهٔ 342هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش

غزل شمارهٔ 343یا در درون قبه این آسمان مباش

غزل شمارهٔ 344کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدش

غزل شمارهٔ 345بزم می‌سازیم سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 346از نقل و باده گوشه دل گشته روشنش

غزل شمارهٔ 347مطرب به گوشم زد نوا از گریه محزون کردمش

غزل شمارهٔ 348بر غمزده ای خنده زدم گفت حزین باش

غزل شمارهٔ 349بی تو نه با غم خوش و نی خانه خوش

غزل شمارهٔ 350رمید طایر جانم ز آشیانه خویش

غزل شمارهٔ 301نشست اختر پروین ز پرنیان برخیز

غزل شمارهٔ 302از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز

غزل شمارهٔ 303مرد بی حوصله مردانه نگردد هرگز

غزل شمارهٔ 304گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

غزل شمارهٔ 305سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

غزل شمارهٔ 306ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

غزل شمارهٔ 307کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

غزل شمارهٔ 308گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

غزل شمارهٔ 309اکسیر حسن در نظر پارسا شناس

غزل شمارهٔ 310شورش عشق از دل شیدا مپرس

غزل شمارهٔ 311فصلی چنین گذشت و سحابی ندید کس

غزل شمارهٔ 312به امید توام خرسند ازین پس

غزل شمارهٔ 313از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

غزل شمارهٔ 314ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

غزل شمارهٔ 315بگو به دیر خرابات السلام و مترس

غزل شمارهٔ 316خسته را فاتحه‌ای از لب خندان تو بس

غزل شمارهٔ 317ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

غزل شمارهٔ 318صبح شد راه شهر و برزن پرس

غزل شمارهٔ 319دست کسی نبسته و افسون نکرده کس

غزل شمارهٔ 320با حکمت ایستاده‌ام اینم پناه بس

غزل شمارهٔ 321تو عیش و ناز مرا از امیدواری پرس

غزل شمارهٔ 322تو کودکی به بزرگان زبان درازی بس

غزل شمارهٔ 323به اختیار تو در باختم ارادت خویش

غزل شمارهٔ 324دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش

غزل شمارهٔ 325یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

غزل شمارهٔ 326در بغل مصحف و سجاده تقوا بر دوش

غزل شمارهٔ 327از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

غزل شمارهٔ 328بزم خالی می شود مطرب خموش

غزل شمارهٔ 329داشتم از درد جدایی خروش

غزل شمارهٔ 330غیرتم بانگ زد که: دور او باش