صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 962ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 962

7 اشعار

غزل شمارهٔ 963خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 963

7 اشعار

غزل شمارهٔ 964وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 964

7 اشعار

غزل شمارهٔ 965تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 965

7 اشعار

غزل شمارهٔ 966هر چند ز چشم ما نهانی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 966

5 اشعار

غزل شمارهٔ 967ای فتنه چشم تو جهانی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 967

7 اشعار

غزل شمارهٔ 968به کوی می فروشان خرده بینی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 968

9 اشعار

غزل شمارهٔ 969نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 969

7 اشعار

غزل شمارهٔ 970به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 970

7 اشعار

غزل شمارهٔ 971ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 971

7 اشعار

غزل شمارهٔ 972هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 972

7 اشعار

غزل شمارهٔ 973ای که در پرده به بازار جهان می آیی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 973

8 اشعار

غزل شمارهٔ 974هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 974

7 اشعار

غزل شمارهٔ 975عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 975

9 اشعار

غزل شمارهٔ 976دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 976

9 اشعار

غزل شمارهٔ 977ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 977

9 اشعار

غزل شمارهٔ 978شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 978

7 اشعار

غزل شمارهٔ 979گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 979

6 اشعار

غزل شمارهٔ 980از سبزه بر گل خط می فزایی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 980

7 اشعار

غزل شمارهٔ 981سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 981

5 اشعار

غزل شمارهٔ 982هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 982

7 اشعار

غزل شمارهٔ 983گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 983

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 984در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 984

7 اشعار

غزل شمارهٔ 985کاش من بیدل از سگان تو بودی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 985

5 اشعار

غزل شمارهٔ 986من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 986

7 اشعار

غزل شمارهٔ 987شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 987

7 اشعار

غزل شمارهٔ 988اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 988

7 اشعار

غزل شمارهٔ 989ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 989

7 اشعار

غزل شمارهٔ 990ای غمت آرزوی جان کسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 990

8 اشعار

غزل شمارهٔ 991ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 991

7 اشعار

غزل شمارهٔ 992ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 992

7 اشعار

غزل شمارهٔ 993خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 993

7 اشعار

غزل شمارهٔ 994بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 994

5 اشعار

غزل شمارهٔ 995قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 995

7 اشعار

غزل شمارهٔ 996ای به بالا همانک می دانی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 996

7 اشعار

غزل شمارهٔ 997آسوده دلا حال دل زار چه دانی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 997

7 اشعار

غزل شمارهٔ 998با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 998

7 اشعار

غزل شمارهٔ 999گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 999

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1000تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1000

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1001هر دم به دیده دگری خانه می کنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1001

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1002جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1002

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1003تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1003

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1004بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1004

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1005از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1005

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1006اگر وصف مه می کنم مه تویی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1006

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1007نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1007

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1008با چنین قامت و بالا که تویی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1008

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1009این چنین خوب و نازنین که تویی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1009

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1010بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1010

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1011ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1011

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 962–ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

غزل شمارهٔ 963–خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

غزل شمارهٔ 964–وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

غزل شمارهٔ 965–تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

غزل شمارهٔ 966–هر چند ز چشم ما نهانی

غزل شمارهٔ 967–ای فتنه چشم تو جهانی

غزل شمارهٔ 968–به کوی می فروشان خرده بینی

غزل شمارهٔ 969–نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

غزل شمارهٔ 970–به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

غزل شمارهٔ 971–ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

غزل شمارهٔ 972–هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

غزل شمارهٔ 973–ای که در پرده به بازار جهان می آیی

غزل شمارهٔ 974–هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

غزل شمارهٔ 975–عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

غزل شمارهٔ 976–دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

غزل شمارهٔ 977–ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

غزل شمارهٔ 978–شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 979–گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

غزل شمارهٔ 980–از سبزه بر گل خط می فزایی

غزل شمارهٔ 981–سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

غزل شمارهٔ 982–هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

غزل شمارهٔ 983–گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

غزل شمارهٔ 984–در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

غزل شمارهٔ 985–کاش من بیدل از سگان تو بودی

غزل شمارهٔ 986–من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

غزل شمارهٔ 987–شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

غزل شمارهٔ 988–اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

غزل شمارهٔ 989–ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

غزل شمارهٔ 990–ای غمت آرزوی جان کسی

غزل شمارهٔ 991–ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

غزل شمارهٔ 992–ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

غزل شمارهٔ 993–خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

غزل شمارهٔ 994–بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 995–قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

غزل شمارهٔ 996–ای به بالا همانک می دانی

غزل شمارهٔ 997–آسوده دلا حال دل زار چه دانی

غزل شمارهٔ 998–با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

غزل شمارهٔ 999–گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

غزل شمارهٔ 1000–تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی

غزل شمارهٔ 1001–هر دم به دیده دگری خانه می کنی

غزل شمارهٔ 1002–جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی

غزل شمارهٔ 1003–تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی

غزل شمارهٔ 1004–بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی

غزل شمارهٔ 1005–از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی

غزل شمارهٔ 1006–اگر وصف مه می کنم مه تویی

غزل شمارهٔ 1007–نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی

غزل شمارهٔ 1008–با چنین قامت و بالا که تویی

غزل شمارهٔ 1009–این چنین خوب و نازنین که تویی

غزل شمارهٔ 1010–بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی

غزل شمارهٔ 1011–ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 962–ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

غزل شمارهٔ 963–خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

غزل شمارهٔ 964–وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

غزل شمارهٔ 965–تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

غزل شمارهٔ 966–هر چند ز چشم ما نهانی

غزل شمارهٔ 967–ای فتنه چشم تو جهانی

غزل شمارهٔ 968–به کوی می فروشان خرده بینی

غزل شمارهٔ 969–نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

غزل شمارهٔ 970–به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

غزل شمارهٔ 971–ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

غزل شمارهٔ 972–هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

غزل شمارهٔ 973–ای که در پرده به بازار جهان می آیی

غزل شمارهٔ 974–هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

غزل شمارهٔ 975–عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

غزل شمارهٔ 976–دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

غزل شمارهٔ 977–ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

غزل شمارهٔ 978–شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 979–گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

غزل شمارهٔ 980–از سبزه بر گل خط می فزایی

غزل شمارهٔ 981–سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

غزل شمارهٔ 982–هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

غزل شمارهٔ 983–گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

غزل شمارهٔ 984–در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

غزل شمارهٔ 985–کاش من بیدل از سگان تو بودی

غزل شمارهٔ 986–من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

غزل شمارهٔ 987–شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

غزل شمارهٔ 962ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

غزل شمارهٔ 963خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

غزل شمارهٔ 964وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

غزل شمارهٔ 965تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

غزل شمارهٔ 966هر چند ز چشم ما نهانی

غزل شمارهٔ 967ای فتنه چشم تو جهانی

غزل شمارهٔ 968به کوی می فروشان خرده بینی

غزل شمارهٔ 969نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

غزل شمارهٔ 970به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

غزل شمارهٔ 971ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

غزل شمارهٔ 972هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

غزل شمارهٔ 973ای که در پرده به بازار جهان می آیی

غزل شمارهٔ 974هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

غزل شمارهٔ 975عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

غزل شمارهٔ 976دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

غزل شمارهٔ 977ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

غزل شمارهٔ 978شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 979گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

غزل شمارهٔ 980از سبزه بر گل خط می فزایی

غزل شمارهٔ 981سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

غزل شمارهٔ 982هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

غزل شمارهٔ 983گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

غزل شمارهٔ 984در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

غزل شمارهٔ 985کاش من بیدل از سگان تو بودی

غزل شمارهٔ 986من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

غزل شمارهٔ 987شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

غزل شمارهٔ 988اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

غزل شمارهٔ 989ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

غزل شمارهٔ 990ای غمت آرزوی جان کسی

غزل شمارهٔ 991ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

غزل شمارهٔ 992ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

غزل شمارهٔ 993خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

غزل شمارهٔ 994بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 995قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

غزل شمارهٔ 996ای به بالا همانک می دانی

غزل شمارهٔ 997آسوده دلا حال دل زار چه دانی

غزل شمارهٔ 998با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

غزل شمارهٔ 999گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

غزل شمارهٔ 1000تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی

غزل شمارهٔ 1001هر دم به دیده دگری خانه می کنی

غزل شمارهٔ 1002جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی

غزل شمارهٔ 1003تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی

غزل شمارهٔ 1004بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی

غزل شمارهٔ 1005از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی

غزل شمارهٔ 1006اگر وصف مه می کنم مه تویی

غزل شمارهٔ 1007نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی

غزل شمارهٔ 1008با چنین قامت و بالا که تویی

غزل شمارهٔ 1009این چنین خوب و نازنین که تویی

غزل شمارهٔ 1010بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی

غزل شمارهٔ 1011ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی

غزل شمارهٔ 962ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

غزل شمارهٔ 963خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

غزل شمارهٔ 964وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

غزل شمارهٔ 965تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

غزل شمارهٔ 966هر چند ز چشم ما نهانی

غزل شمارهٔ 967ای فتنه چشم تو جهانی

غزل شمارهٔ 968به کوی می فروشان خرده بینی

غزل شمارهٔ 969نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

غزل شمارهٔ 970به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

غزل شمارهٔ 971ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

غزل شمارهٔ 972هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

غزل شمارهٔ 973ای که در پرده به بازار جهان می آیی

غزل شمارهٔ 974هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

غزل شمارهٔ 975عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

غزل شمارهٔ 976دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

غزل شمارهٔ 977ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

غزل شمارهٔ 978شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 979گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

غزل شمارهٔ 980از سبزه بر گل خط می فزایی

غزل شمارهٔ 981سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

غزل شمارهٔ 982هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

غزل شمارهٔ 983گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

غزل شمارهٔ 984در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

غزل شمارهٔ 985کاش من بیدل از سگان تو بودی

غزل شمارهٔ 986من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

غزل شمارهٔ 987شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

غزل شمارهٔ 988اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

غزل شمارهٔ 989ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

غزل شمارهٔ 990ای غمت آرزوی جان کسی

غزل شمارهٔ 991ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی