صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1705

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1706

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1707

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1708

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1709

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1710

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1711

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1712

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1713

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1714

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1715سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1715

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1716قماش چهره یار از بهار معلوم است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1716

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1717

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1718زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1718

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1719

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1720

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1721

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1722خزان بیجگران نوبهار مردان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1722

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1723

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1724سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1724

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1725به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1725

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1726

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1727چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1727

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1728حریم میکده پر جوش از خروش من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1728

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1729

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1730

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1731شراب کهنه که روشنگر روان من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1731

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1732

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1733

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1734منم که معنی بیگانه آشنای من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1734

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1735

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1736

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1737

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1738

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1739

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1740

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1741

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1742

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1743

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1744گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1744

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1745

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1746نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1746

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1747به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1747

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1748ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1748

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1749

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1750

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1751

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1752

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1753

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1754

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1705–جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706–به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1707–دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

غزل شمارهٔ 1708–نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

غزل شمارهٔ 1709–همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

غزل شمارهٔ 1710–سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

غزل شمارهٔ 1711–حضور عالم ایجاد در قرار دل است

غزل شمارهٔ 1712–جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

غزل شمارهٔ 1713–فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

غزل شمارهٔ 1714–همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

غزل شمارهٔ 1715–سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

غزل شمارهٔ 1716–قماش چهره یار از بهار معلوم است

غزل شمارهٔ 1717–ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

غزل شمارهٔ 1718–زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

غزل شمارهٔ 1719–ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

غزل شمارهٔ 1720–عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

غزل شمارهٔ 1721–به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

غزل شمارهٔ 1722–خزان بیجگران نوبهار مردان است

غزل شمارهٔ 1723–بلند نام نگردد کسی که در وطن است

غزل شمارهٔ 1724–سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

غزل شمارهٔ 1725–به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

غزل شمارهٔ 1726–صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

غزل شمارهٔ 1727–چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

غزل شمارهٔ 1728–حریم میکده پر جوش از خروش من است

غزل شمارهٔ 1729–بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

غزل شمارهٔ 1730–زبان شکوه من چشم خونفشان من است

غزل شمارهٔ 1731–شراب کهنه که روشنگر روان من است

غزل شمارهٔ 1732–اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

غزل شمارهٔ 1733–فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

غزل شمارهٔ 1734–منم که معنی بیگانه آشنای من است

غزل شمارهٔ 1735–کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

غزل شمارهٔ 1736–حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

غزل شمارهٔ 1737–ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

غزل شمارهٔ 1738–رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

غزل شمارهٔ 1739–گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

غزل شمارهٔ 1740–خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

غزل شمارهٔ 1741–ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

غزل شمارهٔ 1742–هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

غزل شمارهٔ 1743–مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

غزل شمارهٔ 1744–گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

غزل شمارهٔ 1745–به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

غزل شمارهٔ 1746–نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

غزل شمارهٔ 1747–به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1748–ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1749–به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1750–نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است

غزل شمارهٔ 1751–نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752–ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753–کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754–رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1705–جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706–به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1707–دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

غزل شمارهٔ 1708–نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

غزل شمارهٔ 1709–همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

غزل شمارهٔ 1710–سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

غزل شمارهٔ 1711–حضور عالم ایجاد در قرار دل است

غزل شمارهٔ 1712–جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

غزل شمارهٔ 1713–فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

غزل شمارهٔ 1714–همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

غزل شمارهٔ 1715–سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

غزل شمارهٔ 1716–قماش چهره یار از بهار معلوم است

غزل شمارهٔ 1717–ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

غزل شمارهٔ 1718–زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

غزل شمارهٔ 1719–ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

غزل شمارهٔ 1720–عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

غزل شمارهٔ 1721–به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

غزل شمارهٔ 1722–خزان بیجگران نوبهار مردان است

غزل شمارهٔ 1723–بلند نام نگردد کسی که در وطن است

غزل شمارهٔ 1724–سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

غزل شمارهٔ 1725–به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

غزل شمارهٔ 1726–صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

غزل شمارهٔ 1727–چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

غزل شمارهٔ 1728–حریم میکده پر جوش از خروش من است

غزل شمارهٔ 1729–بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

غزل شمارهٔ 1730–زبان شکوه من چشم خونفشان من است

غزل شمارهٔ 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

غزل شمارهٔ 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

غزل شمارهٔ 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

غزل شمارهٔ 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

غزل شمارهٔ 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل است

غزل شمارهٔ 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

غزل شمارهٔ 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

غزل شمارهٔ 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

غزل شمارهٔ 1715سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

غزل شمارهٔ 1716قماش چهره یار از بهار معلوم است

غزل شمارهٔ 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

غزل شمارهٔ 1718زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

غزل شمارهٔ 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

غزل شمارهٔ 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

غزل شمارهٔ 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

غزل شمارهٔ 1722خزان بیجگران نوبهار مردان است

غزل شمارهٔ 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن است

غزل شمارهٔ 1724سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

غزل شمارهٔ 1725به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

غزل شمارهٔ 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

غزل شمارهٔ 1727چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

غزل شمارهٔ 1728حریم میکده پر جوش از خروش من است

غزل شمارهٔ 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

غزل شمارهٔ 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من است

غزل شمارهٔ 1731شراب کهنه که روشنگر روان من است

غزل شمارهٔ 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

غزل شمارهٔ 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

غزل شمارهٔ 1734منم که معنی بیگانه آشنای من است

غزل شمارهٔ 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

غزل شمارهٔ 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

غزل شمارهٔ 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

غزل شمارهٔ 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

غزل شمارهٔ 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

غزل شمارهٔ 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

غزل شمارهٔ 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

غزل شمارهٔ 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

غزل شمارهٔ 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

غزل شمارهٔ 1744گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

غزل شمارهٔ 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

غزل شمارهٔ 1746نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

غزل شمارهٔ 1747به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1748ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است

غزل شمارهٔ 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

غزل شمارهٔ 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

غزل شمارهٔ 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

غزل شمارهٔ 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

غزل شمارهٔ 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل است

غزل شمارهٔ 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

غزل شمارهٔ 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

غزل شمارهٔ 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

غزل شمارهٔ 1715سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

غزل شمارهٔ 1716قماش چهره یار از بهار معلوم است

غزل شمارهٔ 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

غزل شمارهٔ 1718زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

غزل شمارهٔ 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

غزل شمارهٔ 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

غزل شمارهٔ 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

غزل شمارهٔ 1722خزان بیجگران نوبهار مردان است

غزل شمارهٔ 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن است

غزل شمارهٔ 1724سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

غزل شمارهٔ 1725به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

غزل شمارهٔ 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

غزل شمارهٔ 1727چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

غزل شمارهٔ 1728حریم میکده پر جوش از خروش من است

غزل شمارهٔ 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

غزل شمارهٔ 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من است

غزل شمارهٔ 1731شراب کهنه که روشنگر روان من است

غزل شمارهٔ 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

غزل شمارهٔ 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

غزل شمارهٔ 1734منم که معنی بیگانه آشنای من است