صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1654چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1654

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1655شکستگی دل از دیده ترم پیداست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1655

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1656عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1656

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1657

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1658حضور دل نبود با عبادتی که مراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1658

آڈیو

21 اشعار

غزل شمارهٔ 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1659

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1660ترا که عالم آیینه عالم آب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1660

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1661به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1661

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1662غبار هستی ما پرده دار سیلاب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1662

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1663ریاض هستی ما سبز از می ناب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1663

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1664خراب حالی ما از درازی دست است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1664

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1665هزار رنگ گل فیض در گل صبح است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1665

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1666مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1666

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1667مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1667

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1668نشاط عالم بی اعتبار درگردست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1668

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1669ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1669

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1670نهال شمع ز سبزی ازان برومندست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1670

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1671بنای صبر که همسنگ کوه الوندست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1671

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1672به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1672

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1673ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1673

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1674خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1674

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1675درین دو هفته که زاینده رود سرشارست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1675

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1676ازان به خاطر من ترک کار دشوارست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1676

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1678دل شکسته به قرب خدای راهبرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1678

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1679ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1679

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1680به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1680

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1681

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1682

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1683

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1684

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1685

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1686

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1687

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1688چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1688

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1689

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1690

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1691منم که دام بلایم رهایی قفس است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1691

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1692

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1693

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1694

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1695

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1696

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1697

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1698

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1699

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1700

18 اشعار

غزل شمارهٔ 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1701

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1702

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1703

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1704

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1654–چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست

غزل شمارهٔ 1655–شکستگی دل از دیده ترم پیداست

غزل شمارهٔ 1656–عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست

غزل شمارهٔ 1657–خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست

غزل شمارهٔ 1658–حضور دل نبود با عبادتی که مراست

غزل شمارهٔ 1659–پرستشی که مدام است می پرستی ماست

غزل شمارهٔ 1660–ترا که عالم آیینه عالم آب است

غزل شمارهٔ 1661–به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است

غزل شمارهٔ 1662–غبار هستی ما پرده دار سیلاب است

غزل شمارهٔ 1663–ریاض هستی ما سبز از می ناب است

غزل شمارهٔ 1664–خراب حالی ما از درازی دست است

غزل شمارهٔ 1665–هزار رنگ گل فیض در گل صبح است

غزل شمارهٔ 1666–مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

غزل شمارهٔ 1667–مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

غزل شمارهٔ 1668–نشاط عالم بی اعتبار درگردست

غزل شمارهٔ 1669–ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست

غزل شمارهٔ 1670–نهال شمع ز سبزی ازان برومندست

غزل شمارهٔ 1671–بنای صبر که همسنگ کوه الوندست

غزل شمارهٔ 1672–به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست

غزل شمارهٔ 1673–ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست

غزل شمارهٔ 1674–خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست

غزل شمارهٔ 1675–درین دو هفته که زاینده رود سرشارست

غزل شمارهٔ 1676–ازان به خاطر من ترک کار دشوارست

غزل شمارهٔ 1678–دل شکسته به قرب خدای راهبرست

غزل شمارهٔ 1679–ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست

غزل شمارهٔ 1680–به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست

غزل شمارهٔ 1681–بهار عنبر شبها سفیده سحرست

غزل شمارهٔ 1682–مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

غزل شمارهٔ 1683–سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

غزل شمارهٔ 1684–به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

غزل شمارهٔ 1685–ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

غزل شمارهٔ 1686–به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

غزل شمارهٔ 1687–صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

غزل شمارهٔ 1688–چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

غزل شمارهٔ 1689–به دام خلق مقید شدن گل هوس است

غزل شمارهٔ 1690–مرا ز دور تماشای خط یار بس است

غزل شمارهٔ 1691–منم که دام بلایم رهایی قفس است

غزل شمارهٔ 1692–زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

غزل شمارهٔ 1693–به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

غزل شمارهٔ 1694–تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

غزل شمارهٔ 1695–دل رمیده ما از نظاره در پیش است

غزل شمارهٔ 1696–ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

غزل شمارهٔ 1697–نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

غزل شمارهٔ 1698–ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

غزل شمارهٔ 1699–اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

غزل شمارهٔ 1700–ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

غزل شمارهٔ 1701–به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1702–ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1703–حضور سوخته عشق در دل تنگ است

غزل شمارهٔ 1704–گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1654–چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست

غزل شمارهٔ 1655–شکستگی دل از دیده ترم پیداست

غزل شمارهٔ 1656–عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست

غزل شمارهٔ 1657–خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست

غزل شمارهٔ 1658–حضور دل نبود با عبادتی که مراست

غزل شمارهٔ 1659–پرستشی که مدام است می پرستی ماست

غزل شمارهٔ 1660–ترا که عالم آیینه عالم آب است

غزل شمارهٔ 1661–به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است

غزل شمارهٔ 1662–غبار هستی ما پرده دار سیلاب است

غزل شمارهٔ 1663–ریاض هستی ما سبز از می ناب است

غزل شمارهٔ 1664–خراب حالی ما از درازی دست است

غزل شمارهٔ 1665–هزار رنگ گل فیض در گل صبح است

غزل شمارهٔ 1666–مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

غزل شمارهٔ 1667–مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

غزل شمارهٔ 1668–نشاط عالم بی اعتبار درگردست

غزل شمارهٔ 1669–ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست

غزل شمارهٔ 1670–نهال شمع ز سبزی ازان برومندست

غزل شمارهٔ 1671–بنای صبر که همسنگ کوه الوندست

غزل شمارهٔ 1672–به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست

غزل شمارهٔ 1673–ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست

غزل شمارهٔ 1674–خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست

غزل شمارهٔ 1675–درین دو هفته که زاینده رود سرشارست

غزل شمارهٔ 1676–ازان به خاطر من ترک کار دشوارست

غزل شمارهٔ 1678–دل شکسته به قرب خدای راهبرست

غزل شمارهٔ 1679–ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست

غزل شمارهٔ 1680–به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست

غزل شمارهٔ 1654چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست

غزل شمارهٔ 1655شکستگی دل از دیده ترم پیداست

غزل شمارهٔ 1656عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست

غزل شمارهٔ 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست

غزل شمارهٔ 1658حضور دل نبود با عبادتی که مراست

غزل شمارهٔ 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماست

غزل شمارهٔ 1660ترا که عالم آیینه عالم آب است

غزل شمارهٔ 1661به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است

غزل شمارهٔ 1662غبار هستی ما پرده دار سیلاب است

غزل شمارهٔ 1663ریاض هستی ما سبز از می ناب است

غزل شمارهٔ 1664خراب حالی ما از درازی دست است

غزل شمارهٔ 1665هزار رنگ گل فیض در گل صبح است

غزل شمارهٔ 1666مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

غزل شمارهٔ 1667مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

غزل شمارهٔ 1668نشاط عالم بی اعتبار درگردست

غزل شمارهٔ 1669ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست

غزل شمارهٔ 1670نهال شمع ز سبزی ازان برومندست

غزل شمارهٔ 1671بنای صبر که همسنگ کوه الوندست

غزل شمارهٔ 1672به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست

غزل شمارهٔ 1673ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست

غزل شمارهٔ 1674خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست

غزل شمارهٔ 1675درین دو هفته که زاینده رود سرشارست

غزل شمارهٔ 1676ازان به خاطر من ترک کار دشوارست

غزل شمارهٔ 1678دل شکسته به قرب خدای راهبرست

غزل شمارهٔ 1679ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست

غزل شمارهٔ 1680به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست

غزل شمارهٔ 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرست

غزل شمارهٔ 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

غزل شمارهٔ 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

غزل شمارهٔ 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

غزل شمارهٔ 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

غزل شمارهٔ 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

غزل شمارهٔ 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

غزل شمارهٔ 1688چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

غزل شمارهٔ 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس است

غزل شمارهٔ 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس است

غزل شمارهٔ 1691منم که دام بلایم رهایی قفس است

غزل شمارهٔ 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

غزل شمارهٔ 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

غزل شمارهٔ 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

غزل شمارهٔ 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش است

غزل شمارهٔ 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

غزل شمارهٔ 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

غزل شمارهٔ 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

غزل شمارهٔ 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

غزل شمارهٔ 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

غزل شمارهٔ 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ است

غزل شمارهٔ 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

غزل شمارهٔ 1654چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست

غزل شمارهٔ 1655شکستگی دل از دیده ترم پیداست

غزل شمارهٔ 1656عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست

غزل شمارهٔ 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست

غزل شمارهٔ 1658حضور دل نبود با عبادتی که مراست

غزل شمارهٔ 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماست

غزل شمارهٔ 1660ترا که عالم آیینه عالم آب است

غزل شمارهٔ 1661به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است

غزل شمارهٔ 1662غبار هستی ما پرده دار سیلاب است

غزل شمارهٔ 1663ریاض هستی ما سبز از می ناب است

غزل شمارهٔ 1664خراب حالی ما از درازی دست است

غزل شمارهٔ 1665هزار رنگ گل فیض در گل صبح است

غزل شمارهٔ 1666مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

غزل شمارهٔ 1667مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

غزل شمارهٔ 1668نشاط عالم بی اعتبار درگردست

غزل شمارهٔ 1669ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست

غزل شمارهٔ 1670نهال شمع ز سبزی ازان برومندست

غزل شمارهٔ 1671بنای صبر که همسنگ کوه الوندست

غزل شمارهٔ 1672به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست

غزل شمارهٔ 1673ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست

غزل شمارهٔ 1674خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست

غزل شمارهٔ 1675درین دو هفته که زاینده رود سرشارست

غزل شمارهٔ 1676ازان به خاطر من ترک کار دشوارست

غزل شمارهٔ 1678دل شکسته به قرب خدای راهبرست

غزل شمارهٔ 1679ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست

غزل شمارهٔ 1680به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست

غزل شمارهٔ 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرست

غزل شمارهٔ 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

غزل شمارهٔ 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

غزل شمارهٔ 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست