وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1681

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1682

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1683

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1684

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1685

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1686

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1687

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1688چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1688

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1689

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1690

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1691منم که دام بلایم رهایی قفس است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1691

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1692

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1693

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1694

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1695

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1696

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1697

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1698

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1699

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1700

18 اشعار

غزل شمارهٔ 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1701

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1702

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1703

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1704

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1705

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1706

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1707

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1708

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1709

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1710

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1711

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1712

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1713

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1714

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1715سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1715

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1716قماش چهره یار از بهار معلوم است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1716

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1717

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1718زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1718

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1719

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1720

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1721

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1722خزان بیجگران نوبهار مردان است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1722

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1723

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1724سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1724

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1725به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1725

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1726

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1727چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1727

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1728حریم میکده پر جوش از خروش من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1728

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1729

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1730

8 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1681–بهار عنبر شبها سفیده سحرست

غزل شمارهٔ 1682–مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

غزل شمارهٔ 1683–سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

غزل شمارهٔ 1684–به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

غزل شمارهٔ 1685–ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

غزل شمارهٔ 1686–به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

غزل شمارهٔ 1687–صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

غزل شمارهٔ 1688–چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

غزل شمارهٔ 1689–به دام خلق مقید شدن گل هوس است

غزل شمارهٔ 1690–مرا ز دور تماشای خط یار بس است

غزل شمارهٔ 1691–منم که دام بلایم رهایی قفس است

غزل شمارهٔ 1692–زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

غزل شمارهٔ 1693–به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

غزل شمارهٔ 1694–تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

غزل شمارهٔ 1695–دل رمیده ما از نظاره در پیش است

غزل شمارهٔ 1696–ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

غزل شمارهٔ 1697–نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

غزل شمارهٔ 1698–ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

غزل شمارهٔ 1699–اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

غزل شمارهٔ 1700–ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

غزل شمارهٔ 1701–به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1702–ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1703–حضور سوخته عشق در دل تنگ است

غزل شمارهٔ 1704–گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

غزل شمارهٔ 1705–جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706–به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1707–دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

غزل شمارهٔ 1708–نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

غزل شمارهٔ 1709–همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

غزل شمارهٔ 1710–سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

غزل شمارهٔ 1711–حضور عالم ایجاد در قرار دل است

غزل شمارهٔ 1712–جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

غزل شمارهٔ 1713–فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

غزل شمارهٔ 1714–همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

غزل شمارهٔ 1715–سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

غزل شمارهٔ 1716–قماش چهره یار از بهار معلوم است

غزل شمارهٔ 1717–ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

غزل شمارهٔ 1718–زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

غزل شمارهٔ 1719–ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

غزل شمارهٔ 1720–عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

غزل شمارهٔ 1721–به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

غزل شمارهٔ 1722–خزان بیجگران نوبهار مردان است

غزل شمارهٔ 1723–بلند نام نگردد کسی که در وطن است

غزل شمارهٔ 1724–سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

غزل شمارهٔ 1725–به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

غزل شمارهٔ 1726–صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

غزل شمارهٔ 1727–چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

غزل شمارهٔ 1728–حریم میکده پر جوش از خروش من است

غزل شمارهٔ 1729–بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

غزل شمارهٔ 1730–زبان شکوه من چشم خونفشان من است

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1681–بهار عنبر شبها سفیده سحرست

غزل شمارهٔ 1682–مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

غزل شمارهٔ 1683–سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

غزل شمارهٔ 1684–به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

غزل شمارهٔ 1685–ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

غزل شمارهٔ 1686–به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

غزل شمارهٔ 1687–صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

غزل شمارهٔ 1688–چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

غزل شمارهٔ 1689–به دام خلق مقید شدن گل هوس است

غزل شمارهٔ 1690–مرا ز دور تماشای خط یار بس است

غزل شمارهٔ 1691–منم که دام بلایم رهایی قفس است

غزل شمارهٔ 1692–زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

غزل شمارهٔ 1693–به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

غزل شمارهٔ 1694–تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

غزل شمارهٔ 1695–دل رمیده ما از نظاره در پیش است

غزل شمارهٔ 1696–ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

غزل شمارهٔ 1697–نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

غزل شمارهٔ 1698–ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

غزل شمارهٔ 1699–اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

غزل شمارهٔ 1700–ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

غزل شمارهٔ 1701–به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1702–ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1703–حضور سوخته عشق در دل تنگ است

غزل شمارهٔ 1704–گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

غزل شمارهٔ 1705–جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706–به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرست

غزل شمارهٔ 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

غزل شمارهٔ 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

غزل شمارهٔ 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

غزل شمارهٔ 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

غزل شمارهٔ 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

غزل شمارهٔ 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

غزل شمارهٔ 1688چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

غزل شمارهٔ 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس است

غزل شمارهٔ 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس است

غزل شمارهٔ 1691منم که دام بلایم رهایی قفس است

غزل شمارهٔ 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

غزل شمارهٔ 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

غزل شمارهٔ 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

غزل شمارهٔ 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش است

غزل شمارهٔ 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

غزل شمارهٔ 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

غزل شمارهٔ 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

غزل شمارهٔ 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

غزل شمارهٔ 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

غزل شمارهٔ 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ است

غزل شمارهٔ 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

غزل شمارهٔ 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

غزل شمارهٔ 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

غزل شمارهٔ 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

غزل شمارهٔ 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

غزل شمارهٔ 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل است

غزل شمارهٔ 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

غزل شمارهٔ 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

غزل شمارهٔ 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

غزل شمارهٔ 1715سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

غزل شمارهٔ 1716قماش چهره یار از بهار معلوم است

غزل شمارهٔ 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

غزل شمارهٔ 1718زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

غزل شمارهٔ 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

غزل شمارهٔ 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

غزل شمارهٔ 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

غزل شمارهٔ 1722خزان بیجگران نوبهار مردان است

غزل شمارهٔ 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن است

غزل شمارهٔ 1724سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

غزل شمارهٔ 1725به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

غزل شمارهٔ 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

غزل شمارهٔ 1727چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

غزل شمارهٔ 1728حریم میکده پر جوش از خروش من است

غزل شمارهٔ 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

غزل شمارهٔ 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من است

غزل شمارهٔ 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرست

غزل شمارهٔ 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

غزل شمارهٔ 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

غزل شمارهٔ 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

غزل شمارهٔ 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

غزل شمارهٔ 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

غزل شمارهٔ 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

غزل شمارهٔ 1688چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

غزل شمارهٔ 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس است

غزل شمارهٔ 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس است

غزل شمارهٔ 1691منم که دام بلایم رهایی قفس است

غزل شمارهٔ 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

غزل شمارهٔ 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

غزل شمارهٔ 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

غزل شمارهٔ 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش است

غزل شمارهٔ 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

غزل شمارهٔ 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

غزل شمارهٔ 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

غزل شمارهٔ 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

غزل شمارهٔ 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

غزل شمارهٔ 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ است

غزل شمارهٔ 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

غزل شمارهٔ 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

غزل شمارهٔ 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

غزل شمارهٔ 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

غزل شمارهٔ 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل است