وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1731شراب کهنه که روشنگر روان من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1731

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1732

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1733

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1734منم که معنی بیگانه آشنای من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1734

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1735

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1736

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1737

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1738

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1739

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1740

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1741

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1742

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1743

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1744گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1744

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1745

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1746نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1746

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1749

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1750

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1751

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1752

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1753

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1754

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1755

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1756

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1757جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1757

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1758هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1758

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1759کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1759

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1760به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1760

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1761خط تو چهره گشای بهار آینه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1761

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1762ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1762

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1763ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1763

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1764عمارتی که نگردد خراب، همواری است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1764

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1765به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1765

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1766

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1767میی که درد ندارد صفای درویشی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1767

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1768شدم غبار و همان خارخار من باقی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1768

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1769مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1769

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1771ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1771

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1772

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1773

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1774

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1775

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1776

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1777

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1778

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1779همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1779

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1780

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1781

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1782

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1783

12 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1731–شراب کهنه که روشنگر روان من است

غزل شمارهٔ 1732–اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

غزل شمارهٔ 1733–فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

غزل شمارهٔ 1734–منم که معنی بیگانه آشنای من است

غزل شمارهٔ 1735–کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

غزل شمارهٔ 1736–حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

غزل شمارهٔ 1737–ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

غزل شمارهٔ 1738–رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

غزل شمارهٔ 1739–گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

غزل شمارهٔ 1740–خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

غزل شمارهٔ 1741–ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

غزل شمارهٔ 1742–هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

غزل شمارهٔ 1743–مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

غزل شمارهٔ 1744–گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

غزل شمارهٔ 1745–به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

غزل شمارهٔ 1746–نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

غزل شمارهٔ 1749–به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1750–نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است

غزل شمارهٔ 1751–نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752–ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753–کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754–رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1755–به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

غزل شمارهٔ 1756–چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

غزل شمارهٔ 1757–جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

غزل شمارهٔ 1758–هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

غزل شمارهٔ 1759–کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

غزل شمارهٔ 1760–به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

غزل شمارهٔ 1761–خط تو چهره گشای بهار آینه است

غزل شمارهٔ 1762–ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

غزل شمارهٔ 1763–ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

غزل شمارهٔ 1764–عمارتی که نگردد خراب، همواری است

غزل شمارهٔ 1765–به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است

غزل شمارهٔ 1766–درین جهان که سرانجام خانه پردازی است

غزل شمارهٔ 1767–میی که درد ندارد صفای درویشی است

غزل شمارهٔ 1768–شدم غبار و همان خارخار من باقی است

غزل شمارهٔ 1769–مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1771–ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1772–فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است

غزل شمارهٔ 1773–سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

غزل شمارهٔ 1774–ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 1775–به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

غزل شمارهٔ 1776–خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

غزل شمارهٔ 1777–بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است

غزل شمارهٔ 1778–در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

غزل شمارهٔ 1779–همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

غزل شمارهٔ 1780–نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست

غزل شمارهٔ 1781–ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست

غزل شمارهٔ 1782–شود ز داغ دل عاشقان خسته درست

غزل شمارهٔ 1783–کسی که بوی شراب از کدو تواند شست

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1731–شراب کهنه که روشنگر روان من است

غزل شمارهٔ 1732–اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

غزل شمارهٔ 1733–فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

غزل شمارهٔ 1734–منم که معنی بیگانه آشنای من است

غزل شمارهٔ 1735–کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

غزل شمارهٔ 1736–حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

غزل شمارهٔ 1737–ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

غزل شمارهٔ 1738–رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

غزل شمارهٔ 1739–گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

غزل شمارهٔ 1740–خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

غزل شمارهٔ 1741–ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

غزل شمارهٔ 1742–هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

غزل شمارهٔ 1743–مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

غزل شمارهٔ 1744–گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

غزل شمارهٔ 1745–به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

غزل شمارهٔ 1746–نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

غزل شمارهٔ 1749–به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1750–نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است

غزل شمارهٔ 1751–نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752–ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753–کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754–رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1755–به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

غزل شمارهٔ 1756–چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

غزل شمارهٔ 1757–جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

غزل شمارهٔ 1758–هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

غزل شمارهٔ 1731شراب کهنه که روشنگر روان من است

غزل شمارهٔ 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

غزل شمارهٔ 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

غزل شمارهٔ 1734منم که معنی بیگانه آشنای من است

غزل شمارهٔ 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

غزل شمارهٔ 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

غزل شمارهٔ 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

غزل شمارهٔ 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

غزل شمارهٔ 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

غزل شمارهٔ 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

غزل شمارهٔ 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

غزل شمارهٔ 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

غزل شمارهٔ 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

غزل شمارهٔ 1744گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

غزل شمارهٔ 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

غزل شمارهٔ 1746نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

غزل شمارهٔ 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است

غزل شمارهٔ 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

غزل شمارهٔ 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

غزل شمارهٔ 1757جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

غزل شمارهٔ 1758هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

غزل شمارهٔ 1759کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

غزل شمارهٔ 1760به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

غزل شمارهٔ 1761خط تو چهره گشای بهار آینه است

غزل شمارهٔ 1762ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

غزل شمارهٔ 1763ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

غزل شمارهٔ 1764عمارتی که نگردد خراب، همواری است

غزل شمارهٔ 1765به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است

غزل شمارهٔ 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی است

غزل شمارهٔ 1767میی که درد ندارد صفای درویشی است

غزل شمارهٔ 1768شدم غبار و همان خارخار من باقی است

غزل شمارهٔ 1769مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1771ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است

غزل شمارهٔ 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

غزل شمارهٔ 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

غزل شمارهٔ 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

غزل شمارهٔ 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است

غزل شمارهٔ 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

غزل شمارهٔ 1779همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

غزل شمارهٔ 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست

غزل شمارهٔ 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست

غزل شمارهٔ 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درست

غزل شمارهٔ 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شست

غزل شمارهٔ 1731شراب کهنه که روشنگر روان من است

غزل شمارهٔ 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

غزل شمارهٔ 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

غزل شمارهٔ 1734منم که معنی بیگانه آشنای من است

غزل شمارهٔ 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

غزل شمارهٔ 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

غزل شمارهٔ 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

غزل شمارهٔ 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

غزل شمارهٔ 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

غزل شمارهٔ 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

غزل شمارهٔ 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

غزل شمارهٔ 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

غزل شمارهٔ 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

غزل شمارهٔ 1744گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

غزل شمارهٔ 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

غزل شمارهٔ 1746نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

غزل شمارهٔ 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است

غزل شمارهٔ 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

غزل شمارهٔ 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

غزل شمارهٔ 1757جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

غزل شمارهٔ 1758هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

غزل شمارهٔ 1759کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

غزل شمارهٔ 1760به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

غزل شمارهٔ 1761خط تو چهره گشای بهار آینه است

غزل شمارهٔ 1762ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است