باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351شاخ گل از نسیم جلوه گر است

غزل شمارهٔ 352دامن گل ز ابر پر گهر است

غزل شمارهٔ 353شب گذشته ست و اول سحر است

غزل شمارهٔ 354موی را نیست این میان که تراست

غزل شمارهٔ 355هر که در پیش چشم روشن ماست

غزل شمارهٔ 356عشق اگر چه نشان بخت بد است

غزل شمارهٔ 357با غمت شادی جهان هوس است

غزل شمارهٔ 358این جفا کارییت که نو به نو است

غزل شمارهٔ 359رخ تو نور دیده قمر است

غزل شمارهٔ 360تن پاکت که زیر پیرهن است

غزل شمارهٔ 361روی نیکوی تو ز مه کم نیست

غزل شمارهٔ 362سرو را با قد تو هستی نیست

غزل شمارهٔ 363یار ما دل ز دوستان برداشت

غزل شمارهٔ 364ترک مستم که قصد ایمان داشت

غزل شمارهٔ 365از رخت ارغوان نمودار است

غزل شمارهٔ 366ترک من دی سخن به ره می‌گفت

غزل شمارهٔ 367آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست

غزل شمارهٔ 368گل ز رخساره تو بی آب است

غزل شمارهٔ 369هر که روی تو دید جان دانست

غزل شمارهٔ 370بنده را با تو دوستداری خوست

غزل شمارهٔ 371سر زلف تو تا بجنبیده‌ست

غزل شمارهٔ 372نگار من امشب سر ناز داشت

غزل شمارهٔ 373دلم برد و بوی وفایی نداشت

غزل شمارهٔ 374گلستان نسیم سحر یافته ست

غزل شمارهٔ 375دل من به جانانی آویخته ست

غزل شمارهٔ 376صبا کو به بوی تو جان پرور است

غزل شمارهٔ 377کجا دولت وصلش آرم به دست

غزل شمارهٔ 378بتی کز ویم رو به دیوانگی ست

غزل شمارهٔ 379خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

غزل شمارهٔ 380صد بلا افتاد و صد فتنه بخاست

غزل شمارهٔ 381گر ترا ناز و بدخویی این است

غزل شمارهٔ 382بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

غزل شمارهٔ 383یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

غزل شمارهٔ 384بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

غزل شمارهٔ 385باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

غزل شمارهٔ 386کسی را به دور حسن تو پروای خواب نیست

غزل شمارهٔ 387از من آن کامیاب را چه غم است

غزل شمارهٔ 388هر عاشقی که ترسد از طعنه و ملامت

غزل شمارهٔ 389یارب، چه شد کان ترک ما ترک محبان کرده است

غزل شمارهٔ 390زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

غزل شمارهٔ 391خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

غزل شمارهٔ 392یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت

غزل شمارهٔ 393یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟

غزل شمارهٔ 394دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

غزل شمارهٔ 395با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

غزل شمارهٔ 396خیال روی تو چون در ناب در نظر است

غزل شمارهٔ 397رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است

غزل شمارهٔ 398جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست

غزل شمارهٔ 399دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست

غزل شمارهٔ 400لطافت تو چنان در خیال ما بنشست