باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

غزل شمارهٔ 402چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 406ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 407توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 409ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 410ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

غزل شمارهٔ 411شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

غزل شمارهٔ 412ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

غزل شمارهٔ 413نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 414صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

غزل شمارهٔ 415زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 416مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

غزل شمارهٔ 417مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

غزل شمارهٔ 418چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

غزل شمارهٔ 419به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

غزل شمارهٔ 420چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

غزل شمارهٔ 421مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

غزل شمارهٔ 422سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

غزل شمارهٔ 423مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

غزل شمارهٔ 424که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

غزل شمارهٔ 425پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

غزل شمارهٔ 426نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

غزل شمارهٔ 427چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 428به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 429من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 430مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد

غزل شمارهٔ 431شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد

غزل شمارهٔ 432سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد

غزل شمارهٔ 433ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد

غزل شمارهٔ 434کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد

غزل شمارهٔ 435ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد

غزل شمارهٔ 436مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد

غزل شمارهٔ 437مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد

غزل شمارهٔ 438سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد

غزل شمارهٔ 439خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد

غزل شمارهٔ 440به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 441هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد

غزل شمارهٔ 442همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد

غزل شمارهٔ 443کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد

غزل شمارهٔ 444سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد

غزل شمارهٔ 445دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد

غزل شمارهٔ 446بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد

غزل شمارهٔ 447خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

غزل شمارهٔ 448سوار چابک من باز عزم لشکری دارد

غزل شمارهٔ 449مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد

غزل شمارهٔ 450اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد