غزل شمارهٔ 440

به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

دمادم در اشک من به خون ناب می‌گردد

دمادم سجده می‌آرم من بیدل به هر ساعت

خیال طاق ابروی توام محراب می‌گردد

همی‌گردد خیال رویت اندر خانه چشمم

مثال ماهیی کاندر میان آب می‌گردد

سر زلفت سرش بر باد خواهد داد می‌دانم

که رسوا می‌شود دزدی که در مهتاب می‌گردد

تو سلطان‌وار بنشین و مترس از خسروی چون من

که او از گریه‌ای در پای ما نایاب می‌گردد