غزلیات

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 352

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 353

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 354

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 355

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 356

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 357

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 358

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 359مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 359

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 360

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 361

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 362

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 363

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 364

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 365

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 366

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 367

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 368

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 369

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 370

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 371

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 372گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 372

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 373

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 374

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 375

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 376

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 377

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 378

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 381

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 382نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 382

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 383نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 383

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 384

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 385

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 386سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 386

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 387

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 388مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 388

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 389

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 390

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 391

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 392

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 393ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 393

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 394

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 395به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 395

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 396مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 396

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 397مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 397

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 398به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 398

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 399مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 399

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 400نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 400

آڈیو

17 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 351–بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352–اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353–به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354–نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355–مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356–ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357–ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358–سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 359–مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

غزل شمارهٔ 360–ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

غزل شمارهٔ 361–خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

غزل شمارهٔ 362–فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

غزل شمارهٔ 363–برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

غزل شمارهٔ 364–به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365–خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366–نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367–لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368–زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369–ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370–بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371–ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372–گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373–ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374–به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375–به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376–به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 377–چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

غزل شمارهٔ 378–ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

غزل شمارهٔ 379–چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

غزل شمارهٔ 380–به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

غزل شمارهٔ 381–کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

غزل شمارهٔ 382–نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

غزل شمارهٔ 383–نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

غزل شمارهٔ 384–مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

غزل شمارهٔ 385–معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

غزل شمارهٔ 386–سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

غزل شمارهٔ 387–به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

غزل شمارهٔ 388–مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

غزل شمارهٔ 389–نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

غزل شمارهٔ 390–اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

غزل شمارهٔ 391–به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

غزل شمارهٔ 392–درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

غزل شمارهٔ 393–ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

غزل شمارهٔ 394–نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را

غزل شمارهٔ 395–به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

غزل شمارهٔ 396–مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

غزل شمارهٔ 397–مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

غزل شمارهٔ 398–به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را

غزل شمارهٔ 399–مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

غزل شمارهٔ 400–نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351–بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352–اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353–به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354–نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355–مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356–ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357–ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358–سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 359–مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

غزل شمارهٔ 360–ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

غزل شمارهٔ 361–خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

غزل شمارهٔ 362–فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

غزل شمارهٔ 363–برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

غزل شمارهٔ 364–به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365–خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366–نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367–لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368–زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369–ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370–بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371–ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372–گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373–ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374–به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375–به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376–به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 359مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

غزل شمارهٔ 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

غزل شمارهٔ 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

غزل شمارهٔ 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

غزل شمارهٔ 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

غزل شمارهٔ 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

غزل شمارهٔ 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

غزل شمارهٔ 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

غزل شمارهٔ 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

غزل شمارهٔ 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

غزل شمارهٔ 382نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

غزل شمارهٔ 383نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

غزل شمارهٔ 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

غزل شمارهٔ 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

غزل شمارهٔ 386سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

غزل شمارهٔ 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

غزل شمارهٔ 388مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

غزل شمارهٔ 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

غزل شمارهٔ 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

غزل شمارهٔ 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

غزل شمارهٔ 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

غزل شمارهٔ 393ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

غزل شمارهٔ 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را

غزل شمارهٔ 395به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

غزل شمارهٔ 396مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

غزل شمارهٔ 397مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

غزل شمارهٔ 398به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را

غزل شمارهٔ 399مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

غزل شمارهٔ 400نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 359مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

غزل شمارهٔ 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

غزل شمارهٔ 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

غزل شمارهٔ 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

غزل شمارهٔ 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

غزل شمارهٔ 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

غزل شمارهٔ 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

غزل شمارهٔ 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

غزل شمارهٔ 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را