غزل شمارهٔ 365

نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

ز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را

لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

حصاری کرد در گرد یتیمی آب گوهر را

زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

بلندی حجت عجزست بازوی شناور را