غزل شمارهٔ 366

خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

ندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را

لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

حصاری کرد در گرد یتیمی آب گوهر را

زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

بلندی حجت عجزست بازوی شناور را