غزل شمارهٔ 367

خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

ندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را

نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

ز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را

زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

بلندی حجت عجزست بازوی شناور را