غزلیات

غزل شمارهٔ 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 402ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 403ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 404مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 405چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 406مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 407فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

10 اشعار

غزل شمارهٔ 408ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 409ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 411فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 412نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 413نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 414نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 414

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 415زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 417ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 418گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 419متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 420بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 420

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 421

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 422به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 423نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 423

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 424نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 424

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 425شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 426ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 426

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 427خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 428طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 429اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 430چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

آڈیو

4 اشعار

غزل شمارهٔ 431به هر تردامنی منمای آن آیینه رو را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 432تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 433صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 433

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 434سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 434

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 435هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 436دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 437

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 438خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 439ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 439

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 440گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 440

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 441تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 441

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 442به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 442

آڈیو

19 اشعار

غزل شمارهٔ 443مده از دست در پیری شراب ارغوانی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 443

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 444به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 445نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 445

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 446کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 446

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 447غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 447

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 448زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 449رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 449

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 450خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 450

آڈیو

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 401–به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

غزل شمارهٔ 402–ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

غزل شمارهٔ 403–ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

غزل شمارهٔ 404–مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

غزل شمارهٔ 405–چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

غزل شمارهٔ 406–مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

غزل شمارهٔ 407–فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را

غزل شمارهٔ 408–ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 409–ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

غزل شمارهٔ 410–ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

غزل شمارهٔ 411–فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

غزل شمارهٔ 412–نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

غزل شمارهٔ 413–نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

غزل شمارهٔ 414–نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

غزل شمارهٔ 415–زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را

غزل شمارهٔ 416–محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را

غزل شمارهٔ 417–ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

غزل شمارهٔ 418–گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را

غزل شمارهٔ 419–متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را

غزل شمارهٔ 420–بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را

غزل شمارهٔ 421–ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

غزل شمارهٔ 422–به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را

غزل شمارهٔ 423–نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را

غزل شمارهٔ 424–نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را

غزل شمارهٔ 425–شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

غزل شمارهٔ 426–ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را

غزل شمارهٔ 427–خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را

غزل شمارهٔ 428–طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را

غزل شمارهٔ 429–اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را

غزل شمارهٔ 430–چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را

غزل شمارهٔ 431–به هر تردامنی منمای آن آیینه رو را

غزل شمارهٔ 432–تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو را

غزل شمارهٔ 433–صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی را

غزل شمارهٔ 434–سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را

غزل شمارهٔ 435–هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را

غزل شمارهٔ 436–دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را

غزل شمارهٔ 437–مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را

غزل شمارهٔ 438–خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را

غزل شمارهٔ 439–ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را

غزل شمارهٔ 440–گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را

غزل شمارهٔ 441–تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را

غزل شمارهٔ 442–به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را

غزل شمارهٔ 443–مده از دست در پیری شراب ارغوانی را

غزل شمارهٔ 444–به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را

غزل شمارهٔ 445–نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را

غزل شمارهٔ 446–کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را

غزل شمارهٔ 447–غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را

غزل شمارهٔ 448–زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را

غزل شمارهٔ 449–رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را

غزل شمارهٔ 450–خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401–به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

غزل شمارهٔ 402–ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

غزل شمارهٔ 403–ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

غزل شمارهٔ 404–مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

غزل شمارهٔ 405–چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

غزل شمارهٔ 406–مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

غزل شمارهٔ 407–فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را

غزل شمارهٔ 408–ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 409–ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

غزل شمارهٔ 410–ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

غزل شمارهٔ 411–فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

غزل شمارهٔ 412–نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

غزل شمارهٔ 413–نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

غزل شمارهٔ 414–نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

غزل شمارهٔ 415–زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را

غزل شمارهٔ 416–محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را

غزل شمارهٔ 417–ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

غزل شمارهٔ 418–گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را

غزل شمارهٔ 419–متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را

غزل شمارهٔ 420–بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را

غزل شمارهٔ 421–ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

غزل شمارهٔ 422–به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را

غزل شمارهٔ 423–نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را

غزل شمارهٔ 424–نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را

غزل شمارهٔ 425–شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

غزل شمارهٔ 426–ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را

غزل شمارهٔ 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

غزل شمارهٔ 402ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

غزل شمارهٔ 403ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

غزل شمارهٔ 404مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

غزل شمارهٔ 405چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

غزل شمارهٔ 406مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

غزل شمارهٔ 407فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را

غزل شمارهٔ 408ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 409ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

غزل شمارهٔ 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

غزل شمارهٔ 411فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

غزل شمارهٔ 412نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

غزل شمارهٔ 413نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

غزل شمارهٔ 414نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

غزل شمارهٔ 415زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را

غزل شمارهٔ 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را

غزل شمارهٔ 417ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

غزل شمارهٔ 418گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را

غزل شمارهٔ 419متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را

غزل شمارهٔ 420بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را

غزل شمارهٔ 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

غزل شمارهٔ 422به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را

غزل شمارهٔ 423نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را

غزل شمارهٔ 424نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را

غزل شمارهٔ 425شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

غزل شمارهٔ 426ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را

غزل شمارهٔ 427خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را

غزل شمارهٔ 428طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را

غزل شمارهٔ 429اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را

غزل شمارهٔ 430چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را

غزل شمارهٔ 431به هر تردامنی منمای آن آیینه رو را

غزل شمارهٔ 432تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو را

غزل شمارهٔ 433صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی را

غزل شمارهٔ 434سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را

غزل شمارهٔ 435هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را

غزل شمارهٔ 436دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را

غزل شمارهٔ 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را

غزل شمارهٔ 438خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را

غزل شمارهٔ 439ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را

غزل شمارهٔ 440گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را

غزل شمارهٔ 441تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را

غزل شمارهٔ 442به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را

غزل شمارهٔ 443مده از دست در پیری شراب ارغوانی را

غزل شمارهٔ 444به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را

غزل شمارهٔ 445نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را

غزل شمارهٔ 446کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را

غزل شمارهٔ 447غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را

غزل شمارهٔ 448زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را

غزل شمارهٔ 449رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را

غزل شمارهٔ 450خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را

غزل شمارهٔ 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

غزل شمارهٔ 402ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

غزل شمارهٔ 403ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

غزل شمارهٔ 404مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

غزل شمارهٔ 405چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

غزل شمارهٔ 406مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

غزل شمارهٔ 407فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را

غزل شمارهٔ 408ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 409ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

غزل شمارهٔ 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

غزل شمارهٔ 411فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

غزل شمارهٔ 412نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

غزل شمارهٔ 413نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

غزل شمارهٔ 414نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

غزل شمارهٔ 415زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را

غزل شمارهٔ 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را

غزل شمارهٔ 417ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

غزل شمارهٔ 418گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را

غزل شمارهٔ 419متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را

غزل شمارهٔ 420بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را

غزل شمارهٔ 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

غزل شمارهٔ 422به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را

غزل شمارهٔ 423نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را

غزل شمارهٔ 424نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را

غزل شمارهٔ 425شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

غزل شمارهٔ 426ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را

غزل شمارهٔ 427خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را

غزل شمارهٔ 428طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را

غزل شمارهٔ 429اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را

غزل شمارهٔ 430چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را