غزلیات

غزل شمارهٔ 6953خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6953

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6954با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6954

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6955زنهار دل خویش به عالم نگذاری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6955

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6956ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6956

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6957حیف است درین فصل دماغی نرسانی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6957

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6958

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6959ای جاده سودای تو هر رشته آهی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6959

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6960در سینه عشاقی و از سینه جدایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6960

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6961با زلف تو دم می زند از نافه گشایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6961

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6962

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6963خرابم کرده چشم نیم مستی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6963

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6964زمین از ترکتاز او غباری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6964

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6965هوا را گر به فرمان کرده باشی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6965

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6966به روی گرم اگر تابنده باشی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6966

28 اشعار

غزل شمارهٔ 6967اگر دل از علایق کنده باشی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6967

33 اشعار

غزل شمارهٔ 6968اگر بی پرده خود را دیده باشی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6968

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6969تجلی سنگ را نومید نگذاشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6969

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6970تو دست افشانی جان را چه دانی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6970

21 اشعار

غزل شمارهٔ 6971مکن ای بی وفا ناآشنایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6971

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6972گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6972

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6973تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6973

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6974افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6974

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6975اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6975

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6976از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6976

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6977آن را که نیست قسمت از روزی خدایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6977

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6978یا غمم را شمار بایستی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6978

20 اشعار

غزل شمارهٔ 6979تلخ منشین شراب اگر داری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6979

29 اشعار

غزل شمارهٔ 6980دلفروزست جام خاموشی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6980

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6981نمی آید از من دگر بردباری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6981

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6982ورق تا نگردانده باد خزانی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6982

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6983منزه ز لاف است حیران معنی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6983

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6984

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6985هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6985

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6986

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6987خاک سیه روز را شمع شبستان تویی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6987

23 اشعار

غزل شمارهٔ 6988حرف آن لب در میان افکنده‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6988

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6989کشتی تن را شکستم یللی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6989

19 اشعار

غزل شمارهٔ 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6990

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6991

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6992

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6993با دختر رز دگر نشستی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6993

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6994رویی به طراوت قمر داری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6994

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خدایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6995

آڈیو

13 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6953–خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داری

غزل شمارهٔ 6954–با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟

غزل شمارهٔ 6955–زنهار دل خویش به عالم نگذاری

غزل شمارهٔ 6956–ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگی

غزل شمارهٔ 6957–حیف است درین فصل دماغی نرسانی

غزل شمارهٔ 6958–ظلم است که درمان خود از درد ندانی

غزل شمارهٔ 6959–ای جاده سودای تو هر رشته آهی

غزل شمارهٔ 6960–در سینه عشاقی و از سینه جدایی

غزل شمارهٔ 6961–با زلف تو دم می زند از نافه گشایی

غزل شمارهٔ 6962–ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

غزل شمارهٔ 6963–خرابم کرده چشم نیم مستی

غزل شمارهٔ 6964–زمین از ترکتاز او غباری

غزل شمارهٔ 6965–هوا را گر به فرمان کرده باشی

غزل شمارهٔ 6966–به روی گرم اگر تابنده باشی

غزل شمارهٔ 6967–اگر دل از علایق کنده باشی

غزل شمارهٔ 6968–اگر بی پرده خود را دیده باشی

غزل شمارهٔ 6969–تجلی سنگ را نومید نگذاشت

غزل شمارهٔ 6970–تو دست افشانی جان را چه دانی؟

غزل شمارهٔ 6971–مکن ای بی وفا ناآشنایی

غزل شمارهٔ 6972–گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی

غزل شمارهٔ 6973–تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟

غزل شمارهٔ 6974–افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی

غزل شمارهٔ 6975–اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی

غزل شمارهٔ 6976–از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانی

غزل شمارهٔ 6977–آن را که نیست قسمت از روزی خدایی

غزل شمارهٔ 6978–یا غمم را شمار بایستی

غزل شمارهٔ 6979–تلخ منشین شراب اگر داری

غزل شمارهٔ 6980–دلفروزست جام خاموشی

غزل شمارهٔ 6981–نمی آید از من دگر بردباری

غزل شمارهٔ 6982–ورق تا نگردانده باد خزانی

غزل شمارهٔ 6983–منزه ز لاف است حیران معنی

غزل شمارهٔ 6984–تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟

غزل شمارهٔ 6985–هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری

غزل شمارهٔ 6986–در نظر هر که داد عشق تواش سروری

غزل شمارهٔ 6987–خاک سیه روز را شمع شبستان تویی

غزل شمارهٔ 6988–حرف آن لب در میان افکنده‌ای

غزل شمارهٔ 6989–کشتی تن را شکستم یللی

غزل شمارهٔ 6990–پا به ادب نه که زخم خار نیابی

غزل شمارهٔ 6991–مرکز عیش است آن دهان که تو داری

غزل شمارهٔ 6992–ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ای

غزل شمارهٔ 6993–با دختر رز دگر نشستی

غزل شمارهٔ 6994–رویی به طراوت قمر داری

غزل شمارهٔ 6995–دارد از خط گل رخسار تو فرمان خدایی

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6953–خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داری

غزل شمارهٔ 6954–با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟

غزل شمارهٔ 6955–زنهار دل خویش به عالم نگذاری

غزل شمارهٔ 6956–ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگی

غزل شمارهٔ 6957–حیف است درین فصل دماغی نرسانی

غزل شمارهٔ 6958–ظلم است که درمان خود از درد ندانی

غزل شمارهٔ 6959–ای جاده سودای تو هر رشته آهی

غزل شمارهٔ 6960–در سینه عشاقی و از سینه جدایی

غزل شمارهٔ 6961–با زلف تو دم می زند از نافه گشایی

غزل شمارهٔ 6962–ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

غزل شمارهٔ 6963–خرابم کرده چشم نیم مستی

غزل شمارهٔ 6964–زمین از ترکتاز او غباری

غزل شمارهٔ 6965–هوا را گر به فرمان کرده باشی

غزل شمارهٔ 6966–به روی گرم اگر تابنده باشی

غزل شمارهٔ 6967–اگر دل از علایق کنده باشی

غزل شمارهٔ 6968–اگر بی پرده خود را دیده باشی

غزل شمارهٔ 6969–تجلی سنگ را نومید نگذاشت

غزل شمارهٔ 6970–تو دست افشانی جان را چه دانی؟

غزل شمارهٔ 6971–مکن ای بی وفا ناآشنایی

غزل شمارهٔ 6972–گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی

غزل شمارهٔ 6973–تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟

غزل شمارهٔ 6974–افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی

غزل شمارهٔ 6975–اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی

غزل شمارهٔ 6976–از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانی

غزل شمارهٔ 6977–آن را که نیست قسمت از روزی خدایی

غزل شمارهٔ 6978–یا غمم را شمار بایستی

غزل شمارهٔ 6979–تلخ منشین شراب اگر داری

غزل شمارهٔ 6980–دلفروزست جام خاموشی

غزل شمارهٔ 6981–نمی آید از من دگر بردباری

غزل شمارهٔ 6982–ورق تا نگردانده باد خزانی

غزل شمارهٔ 6983–منزه ز لاف است حیران معنی

غزل شمارهٔ 6984–تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟

غزل شمارهٔ 6985–هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری

غزل شمارهٔ 6953خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داری

غزل شمارهٔ 6954با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟

غزل شمارهٔ 6955زنهار دل خویش به عالم نگذاری

غزل شمارهٔ 6956ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگی

غزل شمارهٔ 6957حیف است درین فصل دماغی نرسانی

غزل شمارهٔ 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانی

غزل شمارهٔ 6959ای جاده سودای تو هر رشته آهی

غزل شمارهٔ 6960در سینه عشاقی و از سینه جدایی

غزل شمارهٔ 6961با زلف تو دم می زند از نافه گشایی

غزل شمارهٔ 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

غزل شمارهٔ 6963خرابم کرده چشم نیم مستی

غزل شمارهٔ 6964زمین از ترکتاز او غباری

غزل شمارهٔ 6965هوا را گر به فرمان کرده باشی

غزل شمارهٔ 6966به روی گرم اگر تابنده باشی

غزل شمارهٔ 6967اگر دل از علایق کنده باشی

غزل شمارهٔ 6968اگر بی پرده خود را دیده باشی

غزل شمارهٔ 6969تجلی سنگ را نومید نگذاشت

غزل شمارهٔ 6970تو دست افشانی جان را چه دانی؟

غزل شمارهٔ 6971مکن ای بی وفا ناآشنایی

غزل شمارهٔ 6972گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی

غزل شمارهٔ 6973تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟

غزل شمارهٔ 6974افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی

غزل شمارهٔ 6975اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی

غزل شمارهٔ 6976از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانی

غزل شمارهٔ 6977آن را که نیست قسمت از روزی خدایی

غزل شمارهٔ 6978یا غمم را شمار بایستی

غزل شمارهٔ 6979تلخ منشین شراب اگر داری

غزل شمارهٔ 6980دلفروزست جام خاموشی

غزل شمارهٔ 6981نمی آید از من دگر بردباری

غزل شمارهٔ 6982ورق تا نگردانده باد خزانی

غزل شمارهٔ 6983منزه ز لاف است حیران معنی

غزل شمارهٔ 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟

غزل شمارهٔ 6985هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری

غزل شمارهٔ 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروری

غزل شمارهٔ 6987خاک سیه روز را شمع شبستان تویی

غزل شمارهٔ 6988حرف آن لب در میان افکنده‌ای

غزل شمارهٔ 6989کشتی تن را شکستم یللی

غزل شمارهٔ 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابی

غزل شمارهٔ 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داری

غزل شمارهٔ 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ای

غزل شمارهٔ 6993با دختر رز دگر نشستی

غزل شمارهٔ 6994رویی به طراوت قمر داری

غزل شمارهٔ 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خدایی

غزل شمارهٔ 6953خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داری

غزل شمارهٔ 6954با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟

غزل شمارهٔ 6955زنهار دل خویش به عالم نگذاری

غزل شمارهٔ 6956ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگی

غزل شمارهٔ 6957حیف است درین فصل دماغی نرسانی

غزل شمارهٔ 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانی

غزل شمارهٔ 6959ای جاده سودای تو هر رشته آهی

غزل شمارهٔ 6960در سینه عشاقی و از سینه جدایی

غزل شمارهٔ 6961با زلف تو دم می زند از نافه گشایی

غزل شمارهٔ 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

غزل شمارهٔ 6963خرابم کرده چشم نیم مستی

غزل شمارهٔ 6964زمین از ترکتاز او غباری

غزل شمارهٔ 6965هوا را گر به فرمان کرده باشی

غزل شمارهٔ 6966به روی گرم اگر تابنده باشی

غزل شمارهٔ 6967اگر دل از علایق کنده باشی

غزل شمارهٔ 6968اگر بی پرده خود را دیده باشی

غزل شمارهٔ 6969تجلی سنگ را نومید نگذاشت

غزل شمارهٔ 6970تو دست افشانی جان را چه دانی؟

غزل شمارهٔ 6971مکن ای بی وفا ناآشنایی

غزل شمارهٔ 6972گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی

غزل شمارهٔ 6973تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟

غزل شمارهٔ 6974افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی

غزل شمارهٔ 6975اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی

غزل شمارهٔ 6976از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانی

غزل شمارهٔ 6977آن را که نیست قسمت از روزی خدایی

غزل شمارهٔ 6978یا غمم را شمار بایستی

غزل شمارهٔ 6979تلخ منشین شراب اگر داری

غزل شمارهٔ 6980دلفروزست جام خاموشی

غزل شمارهٔ 6981نمی آید از من دگر بردباری

غزل شمارهٔ 6982ورق تا نگردانده باد خزانی

غزل شمارهٔ 6983منزه ز لاف است حیران معنی

غزل شمارهٔ 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟

غزل شمارهٔ 6985هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری

غزل شمارهٔ 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروری

غزل شمارهٔ 6987خاک سیه روز را شمع شبستان تویی

غزل شمارهٔ 6988حرف آن لب در میان افکنده‌ای

غزل شمارهٔ 6989کشتی تن را شکستم یللی