غزلیات

غزل شمارهٔ 301بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 301

7 اشعار

غزل شمارهٔ 302فردا که دوست کشته خود را ندا کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 302

7 اشعار

غزل شمارهٔ 303حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

7 اشعار

غزل شمارهٔ 304جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

7 اشعار

غزل شمارهٔ 305آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

7 اشعار

غزل شمارهٔ 306دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

7 اشعار

غزل شمارهٔ 307لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

7 اشعار

غزل شمارهٔ 308پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

7 اشعار

غزل شمارهٔ 309خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

7 اشعار

غزل شمارهٔ 310شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

7 اشعار

غزل شمارهٔ 311لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

7 اشعار

غزل شمارهٔ 312رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

7 اشعار

غزل شمارهٔ 313یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

7 اشعار

غزل شمارهٔ 314چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

7 اشعار

غزل شمارهٔ 315مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

7 اشعار

غزل شمارهٔ 316از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

8 اشعار

غزل شمارهٔ 317چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

7 اشعار

غزل شمارهٔ 318گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

7 اشعار

غزل شمارهٔ 319هر آه جگرسوز که از سینه برآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

7 اشعار

غزل شمارهٔ 320ز خاکم چو خونین گیایی برآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

7 اشعار

غزل شمارهٔ 321چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

7 اشعار

غزل شمارهٔ 322به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

7 اشعار

غزل شمارهٔ 323به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

7 اشعار

غزل شمارهٔ 324چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

7 اشعار

غزل شمارهٔ 325در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

7 اشعار

غزل شمارهٔ 326دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

7 اشعار

غزل شمارهٔ 327دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

7 اشعار

غزل شمارهٔ 328دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

7 اشعار

غزل شمارهٔ 329تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

7 اشعار

غزل شمارهٔ 330گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

7 اشعار

غزل شمارهٔ 331دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

7 اشعار

غزل شمارهٔ 332دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

7 اشعار

غزل شمارهٔ 333رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

7 اشعار

غزل شمارهٔ 334هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

7 اشعار

غزل شمارهٔ 335هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

7 اشعار

غزل شمارهٔ 336مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

7 اشعار

غزل شمارهٔ 337خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

7 اشعار

غزل شمارهٔ 338ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

7 اشعار

غزل شمارهٔ 339چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

6 اشعار

غزل شمارهٔ 340دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

7 اشعار

غزل شمارهٔ 341ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

7 اشعار

غزل شمارهٔ 342تا دامن آن تازه گل از دست برون شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

7 اشعار

غزل شمارهٔ 343ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

9 اشعار

غزل شمارهٔ 344تا دلم را پا در آن کو بسته شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

7 اشعار

غزل شمارهٔ 345باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

7 اشعار

غزل شمارهٔ 346کدام سر که درین آستانه خاک نشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

7 اشعار

غزل شمارهٔ 347چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

7 اشعار

غزل شمارهٔ 348به عزم گشت چو آن نازنین سوار شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

7 اشعار

غزل شمارهٔ 349مهر جمالش از دل دیوانه کی شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

7 اشعار

غزل شمارهٔ 350زان پیشتر که میکده از ما تهی شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

غزل شمارهٔ 302–فردا که دوست کشته خود را ندا کند

غزل شمارهٔ 303–حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

غزل شمارهٔ 304–جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

غزل شمارهٔ 305–آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

غزل شمارهٔ 306–دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 307–لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

غزل شمارهٔ 308–پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 309–خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 310–شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

غزل شمارهٔ 311–لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 312–رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

غزل شمارهٔ 313–یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

غزل شمارهٔ 314–چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

غزل شمارهٔ 315–مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

غزل شمارهٔ 316–از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

غزل شمارهٔ 317–چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

غزل شمارهٔ 318–گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

غزل شمارهٔ 319–هر آه جگرسوز که از سینه برآید

غزل شمارهٔ 320–ز خاکم چو خونین گیایی برآید

غزل شمارهٔ 321–چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

غزل شمارهٔ 322–به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

غزل شمارهٔ 323–به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

غزل شمارهٔ 324–چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

غزل شمارهٔ 325–در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

غزل شمارهٔ 326–دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

غزل شمارهٔ 327–دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

غزل شمارهٔ 328–دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 329–تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 330–گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

غزل شمارهٔ 331–دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

غزل شمارهٔ 332–دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

غزل شمارهٔ 333–رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

غزل شمارهٔ 334–هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

غزل شمارهٔ 335–هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

غزل شمارهٔ 336–مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

غزل شمارهٔ 337–خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

غزل شمارهٔ 338–ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

غزل شمارهٔ 339–چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

غزل شمارهٔ 340–دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

غزل شمارهٔ 341–ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد

غزل شمارهٔ 342–تا دامن آن تازه گل از دست برون شد

غزل شمارهٔ 343–ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

غزل شمارهٔ 344–تا دلم را پا در آن کو بسته شد

غزل شمارهٔ 345–باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

غزل شمارهٔ 346–کدام سر که درین آستانه خاک نشد

غزل شمارهٔ 347–چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود

غزل شمارهٔ 348–به عزم گشت چو آن نازنین سوار شود

غزل شمارهٔ 349–مهر جمالش از دل دیوانه کی شود

غزل شمارهٔ 350–زان پیشتر که میکده از ما تهی شود

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 301–بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

غزل شمارهٔ 302–فردا که دوست کشته خود را ندا کند

غزل شمارهٔ 303–حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

غزل شمارهٔ 304–جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

غزل شمارهٔ 305–آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

غزل شمارهٔ 306–دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 307–لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

غزل شمارهٔ 308–پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 309–خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 310–شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

غزل شمارهٔ 311–لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 312–رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

غزل شمارهٔ 313–یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

غزل شمارهٔ 314–چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

غزل شمارهٔ 315–مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

غزل شمارهٔ 316–از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

غزل شمارهٔ 317–چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

غزل شمارهٔ 318–گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

غزل شمارهٔ 319–هر آه جگرسوز که از سینه برآید

غزل شمارهٔ 320–ز خاکم چو خونین گیایی برآید

غزل شمارهٔ 321–چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

غزل شمارهٔ 322–به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

غزل شمارهٔ 323–به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

غزل شمارهٔ 324–چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

غزل شمارهٔ 325–در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

غزل شمارهٔ 326–دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

غزل شمارهٔ 301بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

غزل شمارهٔ 302فردا که دوست کشته خود را ندا کند

غزل شمارهٔ 303حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

غزل شمارهٔ 304جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

غزل شمارهٔ 305آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

غزل شمارهٔ 306دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 307لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

غزل شمارهٔ 308پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 309خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 310شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

غزل شمارهٔ 311لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 312رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

غزل شمارهٔ 313یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

غزل شمارهٔ 314چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

غزل شمارهٔ 315مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

غزل شمارهٔ 316از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

غزل شمارهٔ 317چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

غزل شمارهٔ 318گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

غزل شمارهٔ 319هر آه جگرسوز که از سینه برآید

غزل شمارهٔ 320ز خاکم چو خونین گیایی برآید

غزل شمارهٔ 321چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

غزل شمارهٔ 322به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

غزل شمارهٔ 323به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

غزل شمارهٔ 324چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

غزل شمارهٔ 325در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

غزل شمارهٔ 326دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

غزل شمارهٔ 327دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

غزل شمارهٔ 328دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 329تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 330گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

غزل شمارهٔ 331دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

غزل شمارهٔ 332دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

غزل شمارهٔ 333رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

غزل شمارهٔ 334هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

غزل شمارهٔ 335هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

غزل شمارهٔ 336مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

غزل شمارهٔ 337خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

غزل شمارهٔ 338ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

غزل شمارهٔ 339چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

غزل شمارهٔ 340دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

غزل شمارهٔ 341ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد

غزل شمارهٔ 342تا دامن آن تازه گل از دست برون شد

غزل شمارهٔ 343ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

غزل شمارهٔ 344تا دلم را پا در آن کو بسته شد

غزل شمارهٔ 345باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

غزل شمارهٔ 346کدام سر که درین آستانه خاک نشد

غزل شمارهٔ 347چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود

غزل شمارهٔ 348به عزم گشت چو آن نازنین سوار شود

غزل شمارهٔ 349مهر جمالش از دل دیوانه کی شود

غزل شمارهٔ 350زان پیشتر که میکده از ما تهی شود

غزل شمارهٔ 301بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

غزل شمارهٔ 302فردا که دوست کشته خود را ندا کند

غزل شمارهٔ 303حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

غزل شمارهٔ 304جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

غزل شمارهٔ 305آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

غزل شمارهٔ 306دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 307لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

غزل شمارهٔ 308پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 309خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 310شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

غزل شمارهٔ 311لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 312رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

غزل شمارهٔ 313یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

غزل شمارهٔ 314چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

غزل شمارهٔ 315مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

غزل شمارهٔ 316از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

غزل شمارهٔ 317چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

غزل شمارهٔ 318گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

غزل شمارهٔ 319هر آه جگرسوز که از سینه برآید

غزل شمارهٔ 320ز خاکم چو خونین گیایی برآید

غزل شمارهٔ 321چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

غزل شمارهٔ 322به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

غزل شمارهٔ 323به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

غزل شمارهٔ 324چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

غزل شمارهٔ 325در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

غزل شمارهٔ 326دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

غزل شمارهٔ 327دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

غزل شمارهٔ 328دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 329تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 330گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود