صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 814–بار دیگر یار ما هنباز کرد

غزل شمارهٔ 815–شهر پر شد لولیان عقل دزد

غزل شمارهٔ 816–خلق می‌جنبند مانا روز شد

غزل شمارهٔ 817–چون مرا جمعی خریدار آمدند

غزل شمارهٔ 818–ساقیان سرمست در کار آمدند

غزل شمارهٔ 819–اندک اندک جمع مستان می‌رسند

Little by little the drunkards congregate, little by little the wine-worshippers arrive.

غزل شمارهٔ 820–هر چه آن خسرو کند شیرین کند

غزل شمارهٔ 821–خنده از لطفت حکایت می‌کند

Laughter tells of your lovingkindness, tears complain of your wrath;

غزل شمارهٔ 822–عشق اکنون مهربانی می‌کند

غزل شمارهٔ 823–عمر بر اومید فردا می‌رود

غزل شمارهٔ 824–عاشقان پیدا و دلبر ناپدید

The lovers visible and the Beloved invisible—who ever saw such a love in all the world?

غزل شمارهٔ 825–برنشین ای عزم و منشین ای امید

غزل شمارهٔ 826–ای خدا از عاشقان خشنود باد

غزل شمارهٔ 827–نه فلک مر عاشقان را بنده باد

غزل شمارهٔ 828–هر که را اسرار عشق اظهار شد

غزل شمارهٔ 829–هر چه دلبر کرد ناخوش چون بود

غزل شمارهٔ 830–صاف جان‌ها سوی گردون می‌رود

غزل شمارهٔ 831–هر زمان لطفت همی در پی رسد

غزل شمارهٔ 832–شب شد و هنگام خلوتگاه شد

غزل شمارهٔ 833–مرگ ما هست عروسی ابد

Our death is an eternal wedding-feast; what is the secret of this? He is God, One.

غزل شمارهٔ 834–از دل رفته نشان می‌آید

غزل شمارهٔ 835–گل خندان که نخندد چه کند

غزل شمارهٔ 836–گر نخسپی شبکی جان چه شود

غزل شمارهٔ 837–هر کجا بوی خدا می‌آید

Everywhere the scent of God is coming—see how the people are coming uncontrollably;

غزل شمارهٔ 838–گر نخسپی شبکی جان چه شود

غزل شمارهٔ 839–خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد

غزل شمارهٔ 840–بعد از سماع گویی کان شورها کجا شد

غزل شمارهٔ 841–باز آفتاب دولت بر آسمان برآمد

Again the sun of felicity has mounted to heaven, again the desire of the souls has arrived from the way of the soul.

غزل شمارهٔ 842–آن ماه کو ز خوبی بر جمله می‌دواند

غزل شمارهٔ 843–در عشق زنده باید، کز مُرده هیچ ناید

غزل شمارهٔ 844–گر ساعتی ببری ز اندیشه‌ها چه باشد

غزل شمارهٔ 845–مرغی که ناگهانی در دام ما درآمد

غزل شمارهٔ 846–بیمار رنج صفرا ذوق شکر نداند

غزل شمارهٔ 847–پیمانه ایست این جان پیمانه این چه داند

غزل شمارهٔ 848–از چشم پرخمارت دل را قرار ماند

غزل شمارهٔ 849–ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند

غزل شمارهٔ 850–یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند

غزل شمارهٔ 851–ای آنک پیش حسنت حوری قدم دو آید

غزل شمارهٔ 852–جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید

غزل شمارهٔ 853–مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشد

The sea can always dispense with the fish, for in comparison with the sea the fish is contemptible.

غزل شمارهٔ 854–گفتم مکن چنین‌ها ای جان چنین نباشد

غزل شمارهٔ 855–عید آمد و خوش آمد دلدار دلکش آمد

غزل شمارهٔ 856–برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد

غزل شمارهٔ 857–گفتی که در چه کاری با تو چه کار ماند

غزل شمارهٔ 858–وقتی خوش است ما را‌، لابد نبید باید

غزل شمارهٔ 859–نی دیده هر دلی را دیدار می‌نماید

غزل شمارهٔ 860–ای دل اگر کم آیی کارت کمال گیرد

غزل شمارهٔ 861–لطفی نماند کان صنم خوش لقا نکرد

There was no grace left which that fair idol did not perform; what fault is it of ours, if he acted not generously towards you?

غزل شمارهٔ 862–قومی که بر براق بصیرت سفر کنند

غزل شمارهٔ 863–آتش پریر گفت نهانی به گوش دود

The fire the day before yesterday whispered secretly to the smoke, “The aloes-wood cannot rest without me, and with me it is happy.