غزل شمارهٔ 825

دل مَنِه بر دُنیی و اسبابِ او

زآن‌که از وی، کَس وفاداری ندید

سرخی خفچه نگر از سرخ بید

معصفر گون، پوشش او خود سفید

چون کشف انبوه غوغایی بدید

بانگ وژخ مردمان، خشم آورید

لشکر شب رفت و صبح اندر رسید

خیز و مهرویا فراز آور نبید

عاشقان پیدا و دلبر ناپدید

در همه عالم چنین عشقی که دید