غزل شمارهٔ 141

دل مَنِه بر دُنیی و اسبابِ او

زآن‌که از وی، کَس وفاداری ندید

سرخی خفچه نگر از سرخ بید

معصفر گون، پوشش او خود سفید

چون کشف انبوه غوغایی بدید

بانگ وژخ مردمان، خشم آورید

عاشقان پیدا و دلبر ناپدید

در همه عالم چنین عشقی که دید

برنشین ای عزم و منشین ای امید

کز رسولانش پیاپی شد نوید