غزل شمارهٔ 862

شاعر: رومی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: کنند

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

قومی که بر براق بصیرت سفر کنند

بی ابر و بی‌غبار در آن مه نظر کنند

در دانه‌های شهوتی آتش زنند زود

وز دامگاه صعب به یک تک عبر کنند

از خارخار این گر طبع آن طرف روند

بزم و سرای گلشن جای دگر کنند

بر پای لولیان طبیعت نهند بند

شاهان روح زو سر از این کوی درکنند

پای خرد ببسته و اوباش نفس را

دستی چنین گشاده که تا شور و شر کنند

اجزای ما بمرده در این گورهای تن

کو صور عشق تا سر از این گور برکنند

مسیست شهوت تو و اکسیر نور عشق

از نور عشق مس وجود تو زر کنند

انصاف ده که با نفس گرم عشق او

سردا جماعتی که حدیث هنر کنند

چون صوفیان گرسنه در مطبخ خرد

آیند و زله‌های گران مایه جز کنند

1010

زاغان طبع را تو ز مردار روزه ده

تا طوطیان شوند و شکار شکر کنند

1111

در ظل میرآب حیات شکرمزاج

شاید که آتشان طبیعت شرر کنند

1212

از رشک نورها است که عقل کمال را

از غیرت ملاحت او کور و کر کنند

1313

جز حق اگر به دیدن او غمزه‌ای کند

آن دیده را به مهر ابد بی‌خبر کنند

1414

فخر جهان و دیده تبریز شمس دین

کاجزای خاک از گذرش زیب و فر کنند

1515

اندر فضای روح نیابند مثل او

گر صد هزار بارش زیر و زبر کنند

1616

خالی مباد از سر خورشید سایه‌اش

تا روز را به دور حوادث سپر کنند

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور