باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 501عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند

غزل شمارهٔ 502روزی مگر این بسته در ما بگشایند

غزل شمارهٔ 503آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمد

غزل شمارهٔ 504هر سر که به سودای تو از پای در آمد

غزل شمارهٔ 505ترسم که از اطراف جهان دود برآید

غزل شمارهٔ 506گر بار دگر ماه من از بام برآید

غزل شمارهٔ 507سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد

غزل شمارهٔ 508یک روز به عمری ز منت یاد نیاید

غزل شمارهٔ 509بر آب رخت یک گل سیراب نیاید

غزل شمارهٔ 510روزی اگر آن ماه به مهمان من آید

غزل شمارهٔ 511گر چشم من از صورت تو دور نباشد

غزل شمارهٔ 512سروی چو تو در اچه و در تته نباشد

غزل شمارهٔ 513بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد

غزل شمارهٔ 514دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد

غزل شمارهٔ 515تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد

غزل شمارهٔ 516آباد نشد دل که خراب پسران شد

غزل شمارهٔ 517آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد

غزل شمارهٔ 518ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد

غزل شمارهٔ 519جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد

غزل شمارهٔ 520جان تشنگی از شربت عناب تو دارد

غزل شمارهٔ 521دیوانه دلم زلف پریشان که دارد

غزل شمارهٔ 522رویی که تو داری گل سیراب ندارد

غزل شمارهٔ 523دل نیست که در وی غم دلدار نگنجد

غزل شمارهٔ 524چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد

غزل شمارهٔ 525یارم چو به خنده شکر بسته گشاید

غزل شمارهٔ 526جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد

غزل شمارهٔ 527آن را که غمی باشد و گفتن نتواند

غزل شمارهٔ 528من سرو ندیدم که به بالای تو ماند

غزل شمارهٔ 529هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید

غزل شمارهٔ 530کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟

غزل شمارهٔ 531ندانم تا ترا در دل چه افتاد؟

غزل شمارهٔ 532برفت آن دل که با صبر آشنا بود

غزل شمارهٔ 533مرا با تو که شب بیداریی بود

غزل شمارهٔ 534شکر پیش لبت شیرین نگویند

غزل شمارهٔ 535سخن پیش رخش زیبا مگویید

غزل شمارهٔ 536رخ آن شوخ پنهانی ببینید

غزل شمارهٔ 537لب از تو وز شکر پیمانه ای چند

غزل شمارهٔ 538ز اهل عقل نپسندد خردمند

غزل شمارهٔ 539مرا تا با تو افتاده ست پیوند

غزل شمارهٔ 540از آن اهل نظر در غم اسیرند

غزل شمارهٔ 541لبت را جان توان خواندن، ولیکن

غزل شمارهٔ 542چو نقش صورتش در آب و گل ماند

غزل شمارهٔ 543به هر درد و غمی دل مبتلا شد

غزل شمارهٔ 544دلم زینسان که زار و مبتلا شد

غزل شمارهٔ 545چو ماه روزه از اوج سما شد

غزل شمارهٔ 546به ملک فتنه تا زلفش علم شد

غزل شمارهٔ 547دل عاشق چرا شیدا نباشد

غزل شمارهٔ 548دل ما را شکیب از جان نباشد

غزل شمارهٔ 549وفا در نیکوان چندان نباشد

غزل شمارهٔ 550کسی کز عاشقی بیزار باشد