باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 551بتا، مانند تو مهوش نباشد

غزل شمارهٔ 552چمن را رنگ و بو چندین نباشد

غزل شمارهٔ 553دلی دارم که جز جانان نخواهد

غزل شمارهٔ 554دلم بی وصل جانان جان نخواهد

غزل شمارهٔ 555از آن سنبل که گل سر بار دارد

غزل شمارهٔ 556سوار من که ره در سینه دارد

غزل شمارهٔ 557فلک با کس دل یکتا ندارد

غزل شمارهٔ 558بتی کز دیدنش جان مست گردد

غزل شمارهٔ 559جفا کن بو که این دل بازگردد

غزل شمارهٔ 560زهر تن چشم او جان را بدزدد

غزل شمارهٔ 561زمانه چون تو دلجویی ندارد

غزل شمارهٔ 562دلی کو چون تو دلداری ندارد

غزل شمارهٔ 563دل من خون شد و جانان نداند

غزل شمارهٔ 564دلم جز کوی تو مسکن نداند

غزل شمارهٔ 565اگر چشم تو روزی بر مه افتد

غزل شمارهٔ 566مهی چون او به دست من نیفتد

غزل شمارهٔ 567گر او بی یاد ما در می نیفتد

غزل شمارهٔ 568خطی از لعل جانان می برآید

غزل شمارهٔ 569به سالی کی چنین ماهی برآید؟

غزل شمارهٔ 570مه او چون به ماهی برنیاید

غزل شمارهٔ 571سر زلف تو یاری را نشاید

غزل شمارهٔ 572گهیت از آشنایان یاد ناید

غزل شمارهٔ 573ببین تا دیده چند افسون نماید

غزل شمارهٔ 574صبا آمد، ولی دل بازنامد

غزل شمارهٔ 575نگارا، از من مسکین چه خیزد؟

غزل شمارهٔ 576غم من شادی کس را نپرسد

غزل شمارهٔ 577از یاد تو دل جدا نخواهد شد

غزل شمارهٔ 578امشب بت ما به نزد ما بود

غزل شمارهٔ 579وقتی دل ما ازان ما بود

غزل شمارهٔ 580عشق آمد و دل ز دستِ ما بُرد

غزل شمارهٔ 581یاری دل ما به رایگان برد

غزل شمارهٔ 582تاب رخت آفتاب ناورد

غزل شمارهٔ 583ای همنفسان که پیش یارید

غزل شمارهٔ 584با یار ز من خبر بگویید

غزل شمارهٔ 585از رنگ رخت قمر توان کرد

غزل شمارهٔ 586فریاد، ز غمزه تو فریاد

غزل شمارهٔ 587خطی که قرین حال باشد

غزل شمارهٔ 588گر مه چو تو با جمال باشد

غزل شمارهٔ 589آن را که غم تو یار باشد

غزل شمارهٔ 590گر یار به دل درون نباشد

غزل شمارهٔ 591آن دوست که بود خصم جان شد

غزل شمارهٔ 592فریاد که عشق کهنه نو شد

غزل شمارهٔ 593جانا، چو تویی دگر نیاید

غزل شمارهٔ 594هنگام گل است و باده باید

غزل شمارهٔ 595چون سرو تو از قبا برآید

غزل شمارهٔ 596گر دلبر من بر من آید

غزل شمارهٔ 597یاری که طریق ناز دارد

غزل شمارهٔ 598گل رنگ نگار ما ندارد

غزل شمارهٔ 599بی یاد تو غم جهان نسوزد

غزل شمارهٔ 600چشمم همه روز خون تراود