غزل شمارهٔ 573

ببین تا دیده چند افسون نماید

که خود را چون تویی بیرون نماید

چو طالع شد رخ میمونت ما را

زمانه طالع میمون نماید

چو خورشید رخش بینم، مرا چشم

به هر دم نقش دیگرگون نماید

به خرمنها سخن سنجد ترازو

لبت چون خنده موزون نماید

اگر در روی زرد من نبینی

زهی این رو کسی را چون نماید

مبین در چشم من چندین که بسیار

چو اندر شیر بینی خون نماید