باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 601آن کیست که از خدا نترسد؟

غزل شمارهٔ 602بیداد غم، ار دلم بگوید

غزل شمارهٔ 603ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسد

غزل شمارهٔ 604در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد

غزل شمارهٔ 605برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد

غزل شمارهٔ 606دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد

غزل شمارهٔ 607ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود

غزل شمارهٔ 608ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود

غزل شمارهٔ 609سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود

غزل شمارهٔ 610آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود

غزل شمارهٔ 611باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود

غزل شمارهٔ 612می خواهد آن سرو روان کامروز در صحرا شود

غزل شمارهٔ 613جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند

غزل شمارهٔ 614شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند

غزل شمارهٔ 615خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشد

غزل شمارهٔ 616شمشیر کین باز آن صنم بر قصد دل‌ها می‌کشد

غزل شمارهٔ 617نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد

غزل شمارهٔ 618گر گشت آن سرو روان روزی سوی گلشن فتد

غزل شمارهٔ 619شبهای عاشق را گهی صبح طرب کمتر دمد

غزل شمارهٔ 620چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد

غزل شمارهٔ 621سال نو است و عشق نو عشرت یار من چه شد

غزل شمارهٔ 622چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود

غزل شمارهٔ 623شاه سوار من نگر مست و خراب می رود

غزل شمارهٔ 624هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود

غزل شمارهٔ 625زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهد

غزل شمارهٔ 626هر که دمی به یاد آن دلبر مه لقا زند

غزل شمارهٔ 627به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟

غزل شمارهٔ 628خرم آن روز که دیدار تو پیش نظر آید

غزل شمارهٔ 629چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند

غزل شمارهٔ 630باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

غزل شمارهٔ 631دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

غزل شمارهٔ 632ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

غزل شمارهٔ 633ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

غزل شمارهٔ 634تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

غزل شمارهٔ 635چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

غزل شمارهٔ 636شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

غزل شمارهٔ 637من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 638باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 639صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

غزل شمارهٔ 640از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

غزل شمارهٔ 641خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

غزل شمارهٔ 642باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

غزل شمارهٔ 643گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 644باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 645دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

غزل شمارهٔ 646رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

غزل شمارهٔ 647عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

غزل شمارهٔ 648شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

غزل شمارهٔ 649عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

غزل شمارهٔ 650چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند