باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 651ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 654یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

غزل شمارهٔ 655آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

غزل شمارهٔ 656در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

غزل شمارهٔ 657غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

غزل شمارهٔ 658ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

غزل شمارهٔ 659سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

غزل شمارهٔ 660ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

غزل شمارهٔ 661بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

غزل شمارهٔ 662جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

غزل شمارهٔ 663چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 664باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 665غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

غزل شمارهٔ 666دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

غزل شمارهٔ 667کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

غزل شمارهٔ 668کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

غزل شمارهٔ 669یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

غزل شمارهٔ 670ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

غزل شمارهٔ 671از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

غزل شمارهٔ 672هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

غزل شمارهٔ 673گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

غزل شمارهٔ 674یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 675گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 676من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

غزل شمارهٔ 677دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

غزل شمارهٔ 678تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

غزل شمارهٔ 679فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

غزل شمارهٔ 680از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

غزل شمارهٔ 681زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ 682تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

غزل شمارهٔ 683تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

غزل شمارهٔ 684یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

غزل شمارهٔ 685گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

غزل شمارهٔ 686ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

غزل شمارهٔ 687هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

غزل شمارهٔ 688آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

غزل شمارهٔ 689باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

غزل شمارهٔ 690غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

غزل شمارهٔ 691تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

غزل شمارهٔ 692گل نو رسید و بویی ز بهار من نیامد

غزل شمارهٔ 693برهم بماند دیده، کس ازان سوار نامد

غزل شمارهٔ 694خبرم شده ست کامشب سر یار خواهی آمد

غزل شمارهٔ 695گذرد مهی و یک شب به منت گذر نباشد

غزل شمارهٔ 696تو ز لب سخن گشادی، همه خلق بی زبان شد

غزل شمارهٔ 697بت نو رسیده من هوس شکار دارد

غزل شمارهٔ 698سر من به سجده هر دم به ستانه ای درآید

غزل شمارهٔ 699دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 700عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند