غزل شمارهٔ 541

بر این اَلحان داوودی عجب نیست

که مرغان در هوا حیران بمانند

بدین الحان داودی عجب نیست

که مرغان هوا حیران بمانند

بیفکن خیمه تا محمل برانند

که همراهان این عالم روانند

یکی از فضلا تعلیم ملک زاده‌ای همی‌داد و ضرب بی محابا زدی و زجر بی قیاس کردی. باری پسر از بی طاقتی شکایت پیش پدر برد و جامه از تن دردمند برداشت. پدر را دل به هم بر آمد.

استاد را گفت که پسران آحاد رعیت را چندین جفا و توبیخ روا نمی داری که فرزند مرا سبب چیست؟