غزلیات

غزل شمارهٔ 1851با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1851

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1852

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1853

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1854

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1855

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1856دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1856

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1857خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1857

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1858جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1858

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1859میگون لبی که مست و خرابم کند کجاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1859

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1860چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1860

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1861رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1861

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1862شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1862

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1863فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1863

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1864کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1864

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1865صبح گشاده رو در دولتسرای ماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1865

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1866در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1866

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1867آتش کباب کرده یاقوت آن لب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1867

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1868باد بهار سلسله جنبان صحبت است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1868

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1869درد دلم ز پرسش ارباب عادت است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1869

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1870بیداری سیاه دلان عین غفلت است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1870

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1871

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1872هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1872

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1873پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1873

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1874خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1874

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1875روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1875

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1876

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1877از آه، حسن را خطر بی نهایت است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1877

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1878تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1878

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1879آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1879

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1880دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1880

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1881در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1881

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1882

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1883پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1883

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1884آن را که در وطن لب نانی میسرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1884

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1885سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1885

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1886مردن به درد عشق به دنیا برابرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1886

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1887ما را کلاه فقر به افسر برابرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1887

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1888دیوانه خموش به عاقل برابرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1888

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1889آزادگی به سلطنت جم برابرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1889

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1890

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1891پیش کسی که درد به درمان برابرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1891

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1892با آب خضر آن خط شبگون برابرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1892

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1893وحدت سرای دل به جهانی برابرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1893

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1894بیم و امید در دل اهل جهان پر است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1894

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1895با ما یکی است هر که ز مردم جداترست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1895

18 اشعار

غزل شمارهٔ 1896از شادی جهان غم دلدار خوشترست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1896

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1897عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1897

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1898جانهای آرمیده ز مردم رمانترست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1898

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1899خط را به دور عارض او شان دیگرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1899

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1900آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1900

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1851–با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

غزل شمارهٔ 1852–آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت

غزل شمارهٔ 1853–سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

غزل شمارهٔ 1854–باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

غزل شمارهٔ 1855–شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

غزل شمارهٔ 1856–دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست

غزل شمارهٔ 1857–خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست

غزل شمارهٔ 1858–جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاست

غزل شمارهٔ 1859–میگون لبی که مست و خرابم کند کجاست

غزل شمارهٔ 1860–چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟

غزل شمارهٔ 1861–رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟

غزل شمارهٔ 1862–شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست

غزل شمارهٔ 1863–فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماست

غزل شمارهٔ 1864–کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟

غزل شمارهٔ 1865–صبح گشاده رو در دولتسرای ماست

غزل شمارهٔ 1866–در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست

غزل شمارهٔ 1867–آتش کباب کرده یاقوت آن لب است

غزل شمارهٔ 1868–باد بهار سلسله جنبان صحبت است

غزل شمارهٔ 1869–درد دلم ز پرسش ارباب عادت است

غزل شمارهٔ 1870–بیداری سیاه دلان عین غفلت است

غزل شمارهٔ 1871–آن خال لب ستاره صبح قیامت است

غزل شمارهٔ 1872–هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است

غزل شمارهٔ 1873–پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است

غزل شمارهٔ 1874–خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1875–روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1876–با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1877–از آه، حسن را خطر بی نهایت است

غزل شمارهٔ 1878–تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب

غزل شمارهٔ 1879–آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست

غزل شمارهٔ 1880–دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست

غزل شمارهٔ 1881–در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست

غزل شمارهٔ 1882–خال لب تو داغ دل آب کوثرست

غزل شمارهٔ 1883–پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست

غزل شمارهٔ 1884–آن را که در وطن لب نانی میسرست

غزل شمارهٔ 1885–سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست

غزل شمارهٔ 1886–مردن به درد عشق به دنیا برابرست

غزل شمارهٔ 1887–ما را کلاه فقر به افسر برابرست

غزل شمارهٔ 1888–دیوانه خموش به عاقل برابرست

غزل شمارهٔ 1889–آزادگی به سلطنت جم برابرست

غزل شمارهٔ 1890–زلف معنبر تو به صد جان برابرست

غزل شمارهٔ 1891–پیش کسی که درد به درمان برابرست

غزل شمارهٔ 1892–با آب خضر آن خط شبگون برابرست

غزل شمارهٔ 1893–وحدت سرای دل به جهانی برابرست

غزل شمارهٔ 1894–بیم و امید در دل اهل جهان پر است

غزل شمارهٔ 1895–با ما یکی است هر که ز مردم جداترست

غزل شمارهٔ 1896–از شادی جهان غم دلدار خوشترست

غزل شمارهٔ 1897–عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست

غزل شمارهٔ 1898–جانهای آرمیده ز مردم رمانترست

غزل شمارهٔ 1899–خط را به دور عارض او شان دیگرست

غزل شمارهٔ 1900–آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1851–با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

غزل شمارهٔ 1852–آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت

غزل شمارهٔ 1853–سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

غزل شمارهٔ 1854–باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

غزل شمارهٔ 1855–شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

غزل شمارهٔ 1856–دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست

غزل شمارهٔ 1857–خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست

غزل شمارهٔ 1858–جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاست

غزل شمارهٔ 1859–میگون لبی که مست و خرابم کند کجاست

غزل شمارهٔ 1860–چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟

غزل شمارهٔ 1861–رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟

غزل شمارهٔ 1862–شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست

غزل شمارهٔ 1863–فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماست

غزل شمارهٔ 1864–کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟

غزل شمارهٔ 1865–صبح گشاده رو در دولتسرای ماست

غزل شمارهٔ 1866–در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست

غزل شمارهٔ 1867–آتش کباب کرده یاقوت آن لب است

غزل شمارهٔ 1868–باد بهار سلسله جنبان صحبت است

غزل شمارهٔ 1869–درد دلم ز پرسش ارباب عادت است

غزل شمارهٔ 1870–بیداری سیاه دلان عین غفلت است

غزل شمارهٔ 1871–آن خال لب ستاره صبح قیامت است

غزل شمارهٔ 1872–هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است

غزل شمارهٔ 1873–پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است

غزل شمارهٔ 1874–خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1875–روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1876–با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1851با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

غزل شمارهٔ 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت

غزل شمارهٔ 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

غزل شمارهٔ 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

غزل شمارهٔ 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

غزل شمارهٔ 1856دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست

غزل شمارهٔ 1857خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست

غزل شمارهٔ 1858جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاست

غزل شمارهٔ 1859میگون لبی که مست و خرابم کند کجاست

غزل شمارهٔ 1860چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟

غزل شمارهٔ 1861رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟

غزل شمارهٔ 1862شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست

غزل شمارهٔ 1863فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماست

غزل شمارهٔ 1864کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟

غزل شمارهٔ 1865صبح گشاده رو در دولتسرای ماست

غزل شمارهٔ 1866در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست

غزل شمارهٔ 1867آتش کباب کرده یاقوت آن لب است

غزل شمارهٔ 1868باد بهار سلسله جنبان صحبت است

غزل شمارهٔ 1869درد دلم ز پرسش ارباب عادت است

غزل شمارهٔ 1870بیداری سیاه دلان عین غفلت است

غزل شمارهٔ 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت است

غزل شمارهٔ 1872هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است

غزل شمارهٔ 1873پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است

غزل شمارهٔ 1874خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1875روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1877از آه، حسن را خطر بی نهایت است

غزل شمارهٔ 1878تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب

غزل شمارهٔ 1879آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست

غزل شمارهٔ 1880دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست

غزل شمارهٔ 1881در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست

غزل شمارهٔ 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرست

غزل شمارهٔ 1883پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست

غزل شمارهٔ 1884آن را که در وطن لب نانی میسرست

غزل شمارهٔ 1885سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست

غزل شمارهٔ 1886مردن به درد عشق به دنیا برابرست

غزل شمارهٔ 1887ما را کلاه فقر به افسر برابرست

غزل شمارهٔ 1888دیوانه خموش به عاقل برابرست

غزل شمارهٔ 1889آزادگی به سلطنت جم برابرست

غزل شمارهٔ 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرست

غزل شمارهٔ 1891پیش کسی که درد به درمان برابرست

غزل شمارهٔ 1892با آب خضر آن خط شبگون برابرست

غزل شمارهٔ 1893وحدت سرای دل به جهانی برابرست

غزل شمارهٔ 1894بیم و امید در دل اهل جهان پر است

غزل شمارهٔ 1895با ما یکی است هر که ز مردم جداترست

غزل شمارهٔ 1896از شادی جهان غم دلدار خوشترست

غزل شمارهٔ 1897عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست

غزل شمارهٔ 1898جانهای آرمیده ز مردم رمانترست

غزل شمارهٔ 1899خط را به دور عارض او شان دیگرست

غزل شمارهٔ 1900آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است

غزل شمارهٔ 1851با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

غزل شمارهٔ 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت

غزل شمارهٔ 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

غزل شمارهٔ 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

غزل شمارهٔ 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

غزل شمارهٔ 1856دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست

غزل شمارهٔ 1857خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست

غزل شمارهٔ 1858جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاست

غزل شمارهٔ 1859میگون لبی که مست و خرابم کند کجاست

غزل شمارهٔ 1860چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟

غزل شمارهٔ 1861رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟

غزل شمارهٔ 1862شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست

غزل شمارهٔ 1863فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماست

غزل شمارهٔ 1864کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟

غزل شمارهٔ 1865صبح گشاده رو در دولتسرای ماست

غزل شمارهٔ 1866در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست

غزل شمارهٔ 1867آتش کباب کرده یاقوت آن لب است

غزل شمارهٔ 1868باد بهار سلسله جنبان صحبت است

غزل شمارهٔ 1869درد دلم ز پرسش ارباب عادت است

غزل شمارهٔ 1870بیداری سیاه دلان عین غفلت است

غزل شمارهٔ 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت است

غزل شمارهٔ 1872هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است

غزل شمارهٔ 1873پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است

غزل شمارهٔ 1874خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1875روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ 1877از آه، حسن را خطر بی نهایت است

غزل شمارهٔ 1878تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب

غزل شمارهٔ 1879آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست

غزل شمارهٔ 1880دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست