غزلیات

غزل شمارهٔ 2951–زان خاک تو شدم تا بر من گهر بباری

غزل شمارهٔ 2952–گر از شراب دوشین در سر خمار داری

غزل شمارهٔ 2953–بازآمدی که ما را درهم زنی به شوری

غزل شمارهٔ 2954–گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری

غزل شمارهٔ 2955–چون روی آتشین را یک دم تو می‌نپوشی

غزل شمارهٔ 2956–دل را تمام برکن ای جان ز نیک نامی

غزل شمارهٔ 2957–اندر شکست جان شد پیدا لطیف جانی

غزل شمارهٔ 2958–مطرب چو زخمه‌ها را بر تار می‌کشانی

Minstrel, when you draw your plectrums over the strings, you draw into labor these idlers of the way.

غزل شمارهٔ 2959–ای آنک جمله عالم از توست یک نشانی

غزل شمارهٔ 2960–رقصان شو ای قراضه کز اصل اصل کانی

غزل شمارهٔ 2961–در رنگ یار بنگر تا رنگ زندگانی

غزل شمارهٔ 2962–با تو عتاب دارم جانا چرا چنینی

غزل شمارهٔ 2963–می‌زن سه‌تا که یک‌تا گشتم مکن دوتایی

غزل شمارهٔ 2964–دی دامنش گرفتم کای گوهر عطایی

Yesterday I clutched his skirt saying, “O essence [jewel] of generosity, do not say goodnight, do not grieve us, for tonight you are mine.”

غزل شمارهٔ 2965–ای برده اختیارم تو اختیار مایی

غزل شمارهٔ 2966–هر چند بی‌گه آیی بی‌گاه خیز مایی

غزل شمارهٔ 2967–آمد ز نای دولت بار دگر نوایی

Once again a melody has come from the reed pipe of fortune; O soul, clap hands, O heart, stamp feet.

غزل شمارهٔ 2968–ای چنگیان غیبی از راه خوش نوایی

غزل شمارهٔ 2969–بوی کباب داری تو نیز دل کبابی

غزل شمارهٔ 2970–با صد هزار دستان آمد خیال یاری

غزل شمارهٔ 2971–اندر قمارخانه چون آمدی به بازی

غزل شمارهٔ 2972–ای آن که مر مرا تو به از جان و دیده‌ای

غزل شمارهٔ 2973–ای از جمال حسن تو عالم نشانه‌ای

غزل شمارهٔ 2974–آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی

غزل شمارهٔ 2975–هر روز بامداد به آیین دلبری

غزل شمارهٔ 2976–شد جادوی حرام و حق از جادوی بری

غزل شمارهٔ 2977–هر روز بامداد درآید یکی پری

غزل شمارهٔ 2978–ای دل ز بامداد تو بر حال دیگری

غزل شمارهٔ 2979–هر روز بامداد طلبکار ما توی

غزل شمارهٔ 2980–آن لحظه کآفتاب و چراغ جهان شوی

غزل شمارهٔ 2981–ای سیرگشته از ما ما سخت مشتهی

You who are weary of us, we are very desirous; you who have withdrawn from the road, where is the courtesy of fellowtraveling?

غزل شمارهٔ 2982–ای ساقیی که آن می احمر گرفته‌ای

غزل شمارهٔ 2983–ای ساقیی که آن می احمر گرفته‌ای

غزل شمارهٔ 2984–ای مرغ گیر دام نهانی نهاده‌ای

Bird-catcher, you have set a hidden snare; over the snare you have laid smoke-colored fabric.

غزل شمارهٔ 2985–مه طلعتی و شهره قبایی بدیده‌ای

غزل شمارهٔ 2986–ای عشق کز قدیم تو با ما یگانه‌ای

غزل شمارهٔ 2987–ای جان و ای دو دیده بینا چگونه‌ای

غزل شمارهٔ 2988–هر چند شیر بیشه و خورشیدطلعتی

غزل شمارهٔ 2989–رویش ندیده پس مکنیدم ملامتی

غزل شمارهٔ 2990–جان خاک آن مهی که خداش است مشتری

غزل شمارهٔ 2991–ای عشق پرده در که تو در زیر چادری

غزل شمارهٔ 2992–ای بس فراز و شیب که کردم طلب گری

غزل شمارهٔ 2993–شاها بکش قطار که شهوار می‌کشی

غزل شمارهٔ 2994–ای نای خوش نوای که دلدار و دلخوشی

غزل شمارهٔ 2995–اندر میان جمع چه جان است آن یکی

غزل شمارهٔ 2996–گر من ز دست بازی هر غم پژولمی

غزل شمارهٔ 2997–ای آسمان که بر سر ما چرخ می‌زنی

غزل شمارهٔ 2998–سوگند خورده‌ای که از این پس جفا کنی

You swore an oath that henceforth you would be cruel; now you break your oath and finish with cruelty.

غزل شمارهٔ 2999–تا چند از فراق مرا کار بشکنی

غزل شمارهٔ 3000–ساقی بیار باده سغراق ده منی