غزلیات

غزل شمارهٔ 851–ای آنک پیش حسنت حوری قدم دو آید

غزل شمارهٔ 852–جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید

غزل شمارهٔ 853–مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشد

The sea can always dispense with the fish, for in comparison with the sea the fish is contemptible.

غزل شمارهٔ 854–گفتم مکن چنین‌ها ای جان چنین نباشد

غزل شمارهٔ 855–عید آمد و خوش آمد دلدار دلکش آمد

غزل شمارهٔ 856–برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد

غزل شمارهٔ 857–گفتی که در چه کاری با تو چه کار ماند

غزل شمارهٔ 858–وقتی خوش است ما را‌، لابد نبید باید

غزل شمارهٔ 859–نی دیده هر دلی را دیدار می‌نماید

غزل شمارهٔ 860–ای دل اگر کم آیی کارت کمال گیرد

غزل شمارهٔ 861–لطفی نماند کان صنم خوش لقا نکرد

There was no grace left which that fair idol did not perform; what fault is it of ours, if he acted not generously towards you?

غزل شمارهٔ 862–قومی که بر براق بصیرت سفر کنند

غزل شمارهٔ 863–آتش پریر گفت نهانی به گوش دود

The fire the day before yesterday whispered secretly to the smoke, “The aloes-wood cannot rest without me, and with me it is happy.

غزل شمارهٔ 864–بلبل نگر که جانب گلزار می‌رود

غزل شمارهٔ 865–جانا بیار باده که ایام می‌رود

غزل شمارهٔ 866–چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد

غزل شمارهٔ 867–چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد

غزل شمارهٔ 868–به حرم به خود کشید و مرا آشنا ببرد

غزل شمارهٔ 869–خیاط روزگار به بالای هیچ مرد

غزل شمارهٔ 870–چشمم همی‌پرد مگر آن یار می‌رسد

غزل شمارهٔ 871–آمد بهار خرم و رحمت نثار شد

غزل شمارهٔ 872–این عشق جمله عاقل و بیدار می‌کشد

غزل شمارهٔ 873–خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود

The sweetheart appeared asleep. I called from the garden, “Quick, I have stolen a peach!” The sweetheart in fact was not asleep;

غزل شمارهٔ 874–امروز مرده بین که چه سان زنده می‌شود

غزل شمارهٔ 875–گر عید وصل تست منم خود غلام عید

غزل شمارهٔ 876–تا چند خرقه بردرم از بیم و از امید

غزل شمارهٔ 877–امسال بلبلان چه خبرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 878–صحرا خوشست لیک چو خورشید فر دهد

غزل شمارهٔ 879–صبح آمد و صحیفه مصقول برکشید

Dawn has arrived and drawn his polished blade, and from heaven camphor-white morn has broken forth.

غزل شمارهٔ 880–صد مصر مملکت ز تعدی خراب شد

غزل شمارهٔ 881–آه که بار دگر آتش در من فتاد

غزل شمارهٔ 882–جامه سیه کرد کفر نور محمد رسید

Unbelief has put on black garments; the Light of Muhammad has arrived. The drum of immortality has been beaten; the eternal kingdom has arrived.

غزل شمارهٔ 883–جان من و جان تو بود یکی ز اتحاد

غزل شمارهٔ 884–پرده دل می‌زند زهره هم از بامداد

غزل شمارهٔ 885–بار دگر آمدیم تا شود اقبال شاد

غزل شمارهٔ 886–از رسن زلف تو خلق به جان آمدند

غزل شمارهٔ 887–روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بود

A little fox carried off the sheep’s tail; was the lion perchance asleep? The blind and blue fox does not carry off its own life from the lion.

غزل شمارهٔ 888–زهره من بر فلک شکل دگر می‌رود

غزل شمارهٔ 889–روی تو چون روی مار خوی تو زهر قدید

غزل شمارهٔ 890–صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید

غزل شمارهٔ 891–دی شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسید

غزل شمارهٔ 892–آمد شهر صیام سنجق سلطان رسید

The month of fasting has come, the emperor’s banner has arrived; withhold your hand from food, the spirit’s table has arrived.

غزل شمارهٔ 893–نیک بدست آنک او شد تلف نیک و بد

غزل شمارهٔ 894–نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید

غزل شمارهٔ 895–وسوسه تن گذشت غلغله جان رسید

غزل شمارهٔ 896–غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

غزل شمارهٔ 897–شرح دهم من که شب از چه سیه‌دل بود

غزل شمارهٔ 898–بانگ زدم من که «دل مست کجا می‌رود؟»

غزل شمارهٔ 899–یار مرا عارض و عذار نه این بود

غزل شمارهٔ 900–بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد

Hold on the skirt of His grace, for suddenly He will flee; but do not draw Him as an arrow, for He will flee from the bow.