باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4351دل راه در آن زلف گرهگیر ندارد

غزل شمارهٔ 4352چشم تو که پروای نظر باز ندارد

غزل شمارهٔ 4353صبح ازل این طرف بنا گوش ندارد

غزل شمارهٔ 4354بیگانه معنی لب خاموش ندارد

غزل شمارهٔ 4355از تلخی می ساغر ما باک ندارد

غزل شمارهٔ 4356آن سنگدل از شکوه ما باک ندارد

غزل شمارهٔ 4357زهرازقدح صافدلان رنگ ندارد

غزل شمارهٔ 4358پروای خط آن عارض گلفام ندارد

غزل شمارهٔ 4359در سینه عشاق هوس راه ندارد

غزل شمارهٔ 4360مفت است اگر سنگدلیهای معلم

غزل شمارهٔ 4361نتوان به فلک شکوه ز بیداد قضا برد

غزل شمارهٔ 4362تنها نه صفا خط ز لب لعل بتان برد

غزل شمارهٔ 4363آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان برد

غزل شمارهٔ 4364از خال توان راه به آن کنج دهان برد

غزل شمارهٔ 4365آسایش تن غافلم از یاد خدا کرد

غزل شمارهٔ 4366ساقی دهن شیشه ما باز به لب کرد

غزل شمارهٔ 4367از بس عرق از چهره گلفام تو گل کرد

غزل شمارهٔ 4368خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد

غزل شمارهٔ 4369رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کرد

غزل شمارهٔ 4370رخسار ترا خط نتوانست نهان کرد

غزل شمارهٔ 4371دل را چه خیال است به می شاد توان کرد

غزل شمارهٔ 4372دل چون تهی از دردوغم یار توان کرد

غزل شمارهٔ 4373از مستی چشم تو چه تقریر توان کرد

غزل شمارهٔ 4374شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرد

غزل شمارهٔ 4375جانی که سر از روزن فتراک برآورد

غزل شمارهٔ 4376چون پسته زبان در دهنم زنگ برآورد

غزل شمارهٔ 4377از طوطی من روی سخن رنگ برآورد

غزل شمارهٔ 4378گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآورد

غزل شمارهٔ 4379جان در بدن خاکی ما زنگ برآورد

غزل شمارهٔ 4380نظاره خط توام از خال برآورد

غزل شمارهٔ 4381دل سخت چو گردید نصیحت نپذیرد

غزل شمارهٔ 4382گل مرتبه عارض جانانه نگیرد

غزل شمارهٔ 4383سرگرم تو با کشمکش دار نسازد

غزل شمارهٔ 4384از عود دل گرم من اخگربگریزد

غزل شمارهٔ 4385روزی که مرا موج نفس دام سخن شد

غزل شمارهٔ 4386از حسن غریب تو جهان صبح وطن شد

غزل شمارهٔ 4387تیغ تو می وساقی وپیمانه من شد

غزل شمارهٔ 4388یوسف شود آن کس که خریدار تو باشد

غزل شمارهٔ 4389در راه توهر کس دل ودین باخته باشد

غزل شمارهٔ 4390عاشق غم اسباب چرا داشته باشد

غزل شمارهٔ 4391چشم تو ز دلها چه خبر داشته باشد

غزل شمارهٔ 4392این اشک جگرگون چه اثرداشته باشد

غزل شمارهٔ 4393اندیشه چرا عشق ز کس داشته باشد

غزل شمارهٔ 4394زان سفله حذرکن که توانگرشده باشد

غزل شمارهٔ 4395شرمی که بود ساخته مطلوب نباشد

غزل شمارهٔ 4396با کعبه پرستار ترا کار نباشد

غزل شمارهٔ 4397تا چنددلت برمن مهجور نبخشد

غزل شمارهٔ 4398زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمد

غزل شمارهٔ 4399تا خنده ازان غنچه مستور برآمد

غزل شمارهٔ 4400آن آفت جان بر سر انصاف نیامد