غزل شمارهٔ 4390

عاشق غم اسباب چرا داشته باشد

دارد همه چیز آن که تراداشته باشد

دل پیش تو مشکل سر ماداشته باشد

ما راچه کند آن که تراداشته باشد

مجنون اگر از حلقه زنجیر کشد پای

این سلسله را کیست بپاداشته باشد

در مرتبه دوستی آن کس که تمام است

با دشمن خود کینه چراداشته باشد

بر آینه خاطر ما نیست غباری

گر یار سر صلح وصفاداشته باشد

آن کس که دل از خلق رباید رخ کارش

در پرده که داند که چهاداشته باشد

با دانه محال است کند دست در آغوش

کاه من اگر کاهربا داشته باشد

دولت نه چراغی است که خاموش شود زود

فانوس اگر از دست دعا داشته باشد

گفتی سر خود گیر و ازین کوی برون رو

این رابه کسی گوی که پا داشته باشد

بی مغز بود دعوی آزادگی از سرو

تا پای به گل سر به هوا داشته باشد

خار سر دیوار شود پنجه گلچین

گر چهره گل رنگ حیا داشته باشد

تا سنگ بود در بغل و دامن اطفال

دیوانه غم رزق چرا داشته باشد

زنگار کند در نظرش جلوه طوی

آیینه هر دل که جلا داشته باشد

بی صحبت یاران موافق چه کند خضر

در ساغر اگر آب بقا داشته باشد

وارستگی سایه ز خورشید محال است

مجنون تو زنجیر چرا داشته باشد

صائب دو قیمت یک جلوه او نیست

گر جلوه او روی نما داشته باشد