باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5003لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 5004خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

غزل شمارهٔ 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

غزل شمارهٔ 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

غزل شمارهٔ 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

غزل شمارهٔ 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

غزل شمارهٔ 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

غزل شمارهٔ 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

غزل شمارهٔ 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالش

غزل شمارهٔ 5012کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

غزل شمارهٔ 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

غزل شمارهٔ 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

غزل شمارهٔ 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

غزل شمارهٔ 5016که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

غزل شمارهٔ 5017رسیده است به جایی لطافت بدنش

غزل شمارهٔ 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

غزل شمارهٔ 5019گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

غزل شمارهٔ 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

غزل شمارهٔ 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایش

غزل شمارهٔ 5022گذشته است ز تعریف،قد رعنایش

غزل شمارهٔ 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟

غزل شمارهٔ 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5025مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5026به احتیاط نظر کن به چشم جادویش

غزل شمارهٔ 5027ز دل برون نرود چشم آشنا رویش

غزل شمارهٔ 5028نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش

غزل شمارهٔ 5029چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش

غزل شمارهٔ 5030مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش

غزل شمارهٔ 5031نمی روم به بهشت برین زخانه خویش

غزل شمارهٔ 5032به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش

غزل شمارهٔ 5033مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش

غزل شمارهٔ 5034با صبح روگشاده تر ازآفتاب باش

غزل شمارهٔ 5035فارغ ز دار و گیر جهان خراب باش

غزل شمارهٔ 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باش

غزل شمارهٔ 5037گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باش

غزل شمارهٔ 5038گوهر فروز دیده بیدار خویش باش

غزل شمارهٔ 5039گوهر فروز دیده بیدار خویش باش

غزل شمارهٔ 5040با خلق آشتی کن و با خود به جنگ باش

غزل شمارهٔ 5041ساقی ز میکشان خبری می گرفته باش

غزل شمارهٔ 5042ای دل ازان جهان خبری می گرفته باش

غزل شمارهٔ 5043در جلوه گاه حسن، سراپای دیده باش

غزل شمارهٔ 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باش

غزل شمارهٔ 5045غافل ز حال عاشق خونین جگر مباش

غزل شمارهٔ 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش

غزل شمارهٔ 5047هرجا نمی خرند متاعت گران مباش

غزل شمارهٔ 5048در محفل که راه بیابی گران مباش

غزل شمارهٔ 5049هردل که داغدار شود از نظاره اش

غزل شمارهٔ 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش

غزل شمارهٔ 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اش

غزل شمارهٔ 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبش