غزل شمارهٔ 5032

شاعر: صائب

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 5

صنف: غزل

به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش

زمین پاک طلب کن برای دانه خویش

زبان خویش به دیوار تا توان مالید

قدم برون مگذار از درون خانه خویش

گناه زشتی خود را بر آبگینه منه

مکن چو تنگدلان شکوه از زمانه خویش

دل خراب ز خاک مراد کمتر نیست

بخواه حاجت خود را ز آستانه خویش

درین دو هفته که گل میهمان این چمن است

مباش درپی تعمیر آشیانه خویش

چو زلف ماتمیان در هم است کارجهان

ازین بلای سیه دور دار شانه خویش

کمند گوهر مقصود رشته اشک است

مکن چو شمع قضا گریه شبانه خویش

به نیم جو نخرد خرمن فلک صائب

ز عقده دل خود هر که ساخت دانه خویش

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش

سرود بیخودی و آه عاشقانه خویش

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 501

منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش

مگو، مگو ز غم، آرایش زمانهٔ خویش

عرفیغزلیاتغزل شمارهٔ 389

به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

نگاهبان خودم من بر آستانهٔ خویش

عرفیغزلیاتغزل شمارهٔ 409

رمید طایر جانم ز آشیانه خویش

که در هوای تو خوش یافت آب و دانه خویش

نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 350

نمی روم به بهشت برین زخانه خویش

به گل فرو شده پایم درآستانه خویش

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5031

اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

گفتگو

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔