غزل شمارهٔ 5032

به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش

زمین پاک طلب کن برای دانه خویش

زبان خویش به دیوار تا توان مالید

قدم برون مگذار از درون خانه خویش

گناه زشتی خود را بر آبگینه منه

مکن چو تنگدلان شکوه از زمانه خویش

دل خراب ز خاک مراد کمتر نیست

بخواه حاجت خود را ز آستانه خویش

درین دو هفته که گل میهمان این چمن است

مباش درپی تعمیر آشیانه خویش

چو زلف ماتمیان در هم است کارجهان

ازین بلای سیه دور دار شانه خویش

کمند گوهر مقصود رشته اشک است

مکن چو شمع قضا گریه شبانه خویش

به نیم جو نخرد خرمن فلک صائب

ز عقده دل خود هر که ساخت دانه خویش