غزل شمارهٔ 5039
Toggle stanza 1گوهر فروز دیده بیدار خویش باش
11
گوهر فروز دیده بیدار خویش باش
برق فنای خرمن پندار خویش باش
22
پا از گلیم مرتبه خود مکن دراز
چون نقطه پاشکسته پرگار خویش باش
33
ارباب کام،تشنه لغزیدن تواند
ای سرو خوش خرام خبردار خویش باش
44
گلزار حسن شبنم خلق است تازه روی
از حسن خلق، شبنم گلزار خویش باش
55
درمانده اند خلق به درمان درد خود
رحمی به حال خودکن و غمخوار خویش باش
66
پیچیده ای به طول امل از سر غرور
در فکر باز کردن زنار خویش باش
77
یک بوسه نذر صائب بیمار کرده ای
تنگ است وقت،بر سر گفتار خویش باش
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور