غزل شمارهٔ 5013

چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش

به هر شکسته که پیوست، تازه شد جانش

خوش است درد که باشد امید درمانش

دراز نیست بیابان که هست پایانش

خشکسالی در اسکندریّه عنانِ طاقتِ درویش از دست رفته بود، درهایِ آسمان بر زمین بسته و فریادِ اهلِ زمین به آسمان پیوسته.

نماند جانور از وحش و طَیْر و ماهی و مور

صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش

شراب و نقل فرو ریخته به مستانش

کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

به دیده آب نگردد ز مهر تابانش

دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

شفای خسته‌دلان است شیره جانش

چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

که گرد سرمه نریزد ز طرف دامانش

که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

که شور حشر بود گرده نمکدانش