باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 851ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد

غزل شمارهٔ 852خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

غزل شمارهٔ 853ای همرهان که آگه از آن رفته منید

غزل شمارهٔ 854دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد

غزل شمارهٔ 855دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟

غزل شمارهٔ 856عمرم در آرزویِ تو رفته‌ست و می‌رود

غزل شمارهٔ 857افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود

غزل شمارهٔ 858باز آن سوار مست به نخچیر می رود

غزل شمارهٔ 859چشم تو خفته ایست که در خواب می رود

غزل شمارهٔ 860دل می بری به رفتن و هر کو چنان رود

غزل شمارهٔ 861این دل که هر شبیش ز سالی فزون رود

غزل شمارهٔ 862سودای دیدن تو ز دیدن نمی رود

غزل شمارهٔ 863شب‌ها اسیر دردم و خوابم نمی‌برد

غزل شمارهٔ 864سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد

غزل شمارهٔ 865آن نخل تر که آب ز جوی جگر خورد

غزل شمارهٔ 866عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 867ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود

غزل شمارهٔ 868هر شب دلم ز دست خیالت زبون شود

غزل شمارهٔ 869هر روز چشم من به جمالی فرو شود

غزل شمارهٔ 870دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود

غزل شمارهٔ 871کاری ست در سرم که به سامان نمی شود

غزل شمارهٔ 872زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

غزل شمارهٔ 873بر من کنون که بی تو جهان تیره فام شد

غزل شمارهٔ 874باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد

غزل شمارهٔ 875گفتی دلت مرا شد و از من جدا نشد

غزل شمارهٔ 876از حال مات هیچ حکایت نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 877باد صبا ز نافهٔ چینت نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 878یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود

غزل شمارهٔ 879ترکی و خوبروی، کسی کاینچنین بود

غزل شمارهٔ 880مشتاق چون نظاره آن سیمبر کند

غزل شمارهٔ 881چشمت که قصد جان من ناتوان کند

غزل شمارهٔ 882شوخی نگر که آن بت عیار می‌کند

غزل شمارهٔ 883تا چین زلف بر رخ دلدار نشکند

غزل شمارهٔ 884چون طره تو سلسله بر یاسمین نهد

غزل شمارهٔ 885چشم فسونگر تو که داد فسون دهد

غزل شمارهٔ 886هر گاه مرغی از سر شاخی نوا زند

غزل شمارهٔ 887یک روز یار اگر قدمی سوی من زند

غزل شمارهٔ 888آن خون که گاه مستی از آن مست ما چکد

غزل شمارهٔ 889شبی که دلبرم از بام همچو ماه برآید

غزل شمارهٔ 890به بام خویش چو آن ماه کج کلاه برآید

غزل شمارهٔ 891چون آن بت از سر کو با هزار ناز برآید

غزل شمارهٔ 892چو تُرک مست من آلوده‌ی شراب درآید

غزل شمارهٔ 893دلم ز دست برفته ست و پیش باز نیابد

غزل شمارهٔ 894مهی گذشت که چشمم خبر ز خواب ندارد

غزل شمارهٔ 895کمند زلف تو عشاق را به کوی تو آرد

غزل شمارهٔ 896مبند دل به جهان کاین جهان پشیز نیر زد

غزل شمارهٔ 897از آنگهی که گشادم به رویت این نظر خود

غزل شمارهٔ 898ز حد گذشت غم ما و آن نگار نپرسید

غزل شمارهٔ 899گمان مبر که مرا هیچ کس به جای تو باشد

غزل شمارهٔ 900ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود